Şimşek gibi yürür düşman üstüne,
İsmail’in aklı yurda takılı,
Başka bir şey gelmez bunun üstüne.

Yedi köyde, dört bucakta anılır,

...

Kendim dolar kendim içerim aşkı
Yay yaptım sevgimi düşüncem oktur
Kendim gerer kendim biçerim aşkı

Sararım yarıyı tamlarım ben de

...

Eserken bad-ı saba girip sevda bahçeme
Taze açan gül gibi ellerinle der beni
Bu kalp sana adanmış koydum onu bohçama
Aşk yoluna çul gibi yolluk eyle ser beni


...

Ona güven, çünkü onu dinleyen sensin

...

GÖRDÜĞÜNDE BENİ NEDEN ŞAŞIRDIN
BU GÖRDÜĞÜN BENİM SENİN ESERİN
GÖR BAK NE HALLERDE BIRAKTIN BENİ
İŞTE BU BENİM SENİN ESERİN


...

Serin serin esiyordu rüzgâr. Etrafta ne bir kuş cıvıltısı kalmıştı ne de mutlu insanların sesleri…
Herkes bir yerlere çekilip çok kötü bir bir gerçeği unutmaya çalışıyordu. İnsanlar gözleri ile birlikte yüreği ile de ağlıyordu sanki.
Herkes adeta yetim kalmıştı. Boynu bükük, her şeyden mahrum gibi…
Aslında bunların tek bir sebebi vardı. O an bütün ömürleri boyunca yaşayacakları en kötü şeyi yaşamıştı insanlar.
O gün… O gün Peygamberimiz ölmüştü. Gönüllerin şahı, Allah’ın en birinci kulu, insanların örnek aldığı, herkes tarafından büyük bir aşkla sevilen biricik H.z Muhammed (S.A.V) ölmüştü. Onun nefesinin kesildiği an sanki herkes nefesini yitirmişti. Büyüklü küçüklü herkes hıçkıra hıçkıra ağlıyor, kimsenin ağzından bir tek kelime bile çıkmıyordu. Güller bile boynunu bükmüştü.Onlar bile bu duruma dayanamıyordu.

...

Ve dudaklarımdan dökülen pıhtılanmış şiirler...
Hepsi senin eserin...



...

İşte öyle masumcaydı gülüşlerin
Kim bilir nasıl çocuksu olurdu, yüreğimi sevişlerin?

/Hani tatlı bir bahar eser ya,
Gözlerine baktığımda öyleydi esişlerin.../

...

Bu işler seni de aşar.
İnsan olanlar mert yaşar.
Kin ile dolmuşta taşar.
İnsanlık düşmanı eset,


...

Silinmiş düşlerimde bağlandım tuzaklara
Ressam gibi çizerken resmimi azaplara
Yerlerinde yel eser mutlu günlerin şimdi

Kurşun yağmış geceme yıldızların yerine

...