Küçük şeyler kırıyor kalemini evvela. Hiç yazılmamış bir cümlenin kalpte bıraktığı o ağır, o dilsiz vebali gibi sızlıyorsun. Duyulmuyor mısraların; odadaki dilsiz eşyalar yutuyor sesini. Söylediklerin, o sağır boşluktan kendi göğsüne dönen zehirli birer yankı... Bir süre daha sabrediyor, dikiş tutmayan hayata kendi ruhundan yamalar yapıyorsun. Biraz daha "anlayış" maskesi, biraz daha sahte tebessüm... Ama kimsenin görmediği bir yer var orada; insanın en çok kendi içinde kıyametler kopardığı, o üzerinde sigara yanıkları birikmiş ıssız çalışma masası...

Dışarıda bahar bayram, içeride sönmeyen bir yangın! İnsan en çok kendi mısralarına ağlarmış meğer. Gözyaşların kâğıda değil de ruhuna dökülünce anlıyormuşsun, yaşarken ölmenin o buz gibi tadını. Şimdi sorma bana "neden?" diye. Sorma! O eşikte dur da sana rağmen daha ne kadar senin yanında nefes almaya çalıştığımı düşün. Senden vazgeçmemek için, kaç kez benliğimden vazgeçtiğimi... Kaç kez kazıdım kendimi o sessizlik enkazının altından; sırf senin o sağır boşluğuna tek bir "merhaba" sığdırabilmek için?


...

Süvari kahvesi koymuştum sana
Şekerini az, sabrımı çok.
Soğudu,
Kahve de
Biz de…

...

Öyle ansızın değil…
Damla damla ve adım adım.
Sense bakıyordun sadece,
Fark etmeden bakıyordun.


...

Oysa
Ama öyle içimde
Ve
Yerinde
Öyle yerinde…

...

Böyle sıkı sıkıya
Elinin altında ki tenimden
Cayır cayır yandığını
Özlediğini hissettim
Kalbinin ritminden.

...

Nur-i Dide

Ömrümce hep aradığım
Çiçekli göklere özlemle...

...

1111





...

Dilinde Allah, Azze ve Celle
Dibi tutmuş kara kazan bir memleket
Küflü bir mayın yüreğin
Parmak değil kolundan uzanan
Belki deve dikeni

...

Karanlığın perçemlerinden geliyorum dalgalanarak
Yedi bağ iklimi, dağların yamaç avuntusu
Sürgünlerin kırılmaz kalemidir sevdam
Gün yarası; kan kırmızısı şerbetler içinde

...

bir baskadır siir ,
Duymuyorum hep anlamaya çalışıyorum ,
Susuyorum konusmamaya direniyorum ,
Birikmisleri ancak şiir dağıtır .


...