Bilmem daha ne kadar yazarım seni
Senle sohbetler kuruyorum kafamda
Seninle konuşuyorum her an
İçim dökülüyor içime
Sana bendeki seni anlatıyorum anlamıyorsun

...

Hepsi aktı gitti, elim boş kaldı.
Asalaklarımı başa takmışım
İndirip atınca, belim boş kaldı.

Çakallar çıkınca gittiğim yola

...

Şimdi, benden çok uzaklardasın sevginin ve umudun bittiği yerde, senin bitip sensizliğin başladığı yerde. Karanlıkta karalanıyor aydınlık yüzün, gitgide sen de yok oluyorsun yüreğinde.
Yüreğim bilmiyor ne hissettiğini. Elveda bile demeden çekip gidişinin sebebini soramıyor kimselere. Hasret rüzgarlarıyla ürperiyor içim, özlemin sel olup akıyor yüreğime. Dudaklarım da bir mühür söyleyemiyorum soranlara gözyaşlarımın nedenini.
Şimdi, sokaklarda esen başıboş rüzgarlar gibi sessiz ve durgunum. Ah keşke o rüzgarların getirdiği sıkıntıyı hiç duymasam,h ep mutlu duygularla dolaşsam, kalbimin üzerindeki ağırlığı alıp götürse şu rüzgarlar. Hafiflesem. Acıyla çarpmasa yüreğim,ayrılığın acısı kalbime vurmasa, gözlerim yaşlarla dolmasa...
Mutluluğum, göç eden bir kırlangıcın kanadında çok uzaklara gitti. Dönmesini bekleyemeyecek kadar yorgunum. Eğer bir gün dönerse tek umudum, gerçekten sevenlere miras kalsın mutluluğum...

...

Hayat bu yaşadım acılar gördüm
Seviyor sanarak bu aşkta kördüm
Sel olup aklımı alma boşuna



...

Bırak bitsin
Yeni bir aşk başlar
Bakarsın
Bir istasyonda
Otobüs durağında

...

Kocadı yüreğim boşu boşuna
Gözümden gönlüme akan yaşlarım
Kanlı sel oldu hep boşu boşuna



...

Ve hiç anlayamadan bu sensizlik, bu yok oluş niye
Her gün yokluğunda caddeleri adımlıyordum
Belki gölgende olsa, sana rastlarım diye
*
Seni denizin mavilerinde arıyordum

...

Aşkımdan bir an olsun ben yanılmasam da
Bildim gönül kapısı kapalıdır anmayı bilmez
Derdimi döksem hece hece yazsam da boş

Heceler anlatsa da gönül kapalıdır anlamaz

...

Mağfiret et Ya Rab bize
Boş bulunduk dolamadık
Mağfiret et Ya Rab bize

Sen hep verdin nimetleri

...

Lelia !

“Telaş yerleşmiş yüzün
belli ki acemi öldürmede…”


...