( İrfan Yılmaz )
85 şiiri ve 18 yazısı kayıtlı Takip Et

Kızıl gül - ııı. bölüm.



Kızıl Gül - III.  Bölüm.

Şahin uçar, kumru pusar.
Felek öfkesini kusar.
Mutluluğu yazan kalem;
Bana gelince mi susar?

Feriha üzgün, umutsuz ve donuktu. Ne olduğunu doğru dürüst anlayamadan, kendini bir anda kına gecesinin kalabalığı içinde bulmuştu. İdris ile ilgili hayalleri lodos önündeki kar gibi eriyip gitmişti. Ne yapması gerektiğini bilemiyor, bir çıkar yol düşündükçe zihnindeki çıkış yolları önce çatallaşıyor sonra silikleşiyordu. Düşündüğü hiçbir yol kendisini umut güneşine ulaştıramıyordu. Karamsarlığın bulutları bütün çıkış yollarını yutmuştu. Sanki zaman, yer ve çevresi her şey değişmiş, hepsi beraberce içine düştüğü kabusun birer parçası olmuştu. Çevresindeki insanların, kolları, boynu ve beline taktıkları altın takıları, ancak ağırlığını taşıyamayacağnı hissettiğinde farkedebildi:
-Çıkarın! Çok ağır geldi... Nefes alamıyorum, boğuluyorum ya! ... dediğinde; kadınlar parmağındaki yüzük hariç bütün takılarını Feriha’nın üzerinde alınca bir an için rahatlamış gibi oldu.

Kız arkadaşlarının hep bir ağızdan söyledikleri mâni ve türkülerle neşeleneceğine, aksine daha da duygusallaştı. Onların sustuğu bir anda Feriha’nın sesi yükseldi:

Şahin uçar, kumru pusar.
Felek öfkesini kusar.
Mutluluğu yazan kalem;
Bana gelince mi susar?

Bülbül sandım kukumalı,
Ne söylesem bilmez halı.
Benim yüreğimde açan:
Gül değil ki, kara çalı!

Feriha’nın kendisi üzerine yaktığı ağıt ile kadınlar gözyaşlarını tutamadılar. Bir çıkış yolu bulamayan yangındaki yüreğin bu içli isyanı, Feriha’nın sesine inanılmaz bir yanıklık getirmişti; öyle ki daha sonraki günlerde Feriha’nın ağıdını yalnızken kendi başına tekrarlayan hiçbir kadın ve genç kız, ağıttaki yanık havayı hiçbir zaman Feriha’nın söylediği biçimdeki gibi tutturamadı.

Feriha’nın ellerine kına yakmak istedikleri zaman kimse kızın avuç içlerine gömülüp kenetlenmiş parmaklarını açamadı. Şaşkın ve çaresiz birbirlerine bakarkan, Feriha’nın birden yerinden dışarı fırladığını görenler kapıya üşüştü. Feriha şuursuzca hangi yöne gideceğini bilmez bir halde, bahçeyi dize kadar kaplamış kar örtüsüne bata çıka koşarak bir erik ağacının gövdesine sarılırken bağırıyordu:
-Kına yaktırmam elime! Kimin için... Kim için kına yakacaksınız elime? Yaktırmam!
Bir kaç kadın Feriha’nın beline yapışırken, bazıları da erik ağacının gövdesine kolları ile sımsıkı kenetlenen kızın kollarından tutarak, Feriha’yı erik ağacının gövdesinden çözmeye çalıştılar ancak başaramadılar. Feriha’nın:

-Bana baharı göstermiyorsunuz. Karakışta kurutuyorsunuz beni. Bahar gelmeden, çiçekler açmadan kurutuyorsunuz beni. Ben kurudum, bu ağaç da kurusun! Bu ağaç da benim gibi kurusun. Bir daha çiçek açmasın inşallah! Kurusun benim gibi... diyen sesi erkek misafirlerin olduğu tarafta babasının kulağına kadar gidince, Vedat Ağa öfkeyle ayağa fırladı.

Feriha’nın kolları babasının kükreyen sesiyle, sarıldığı erik ağacının gövdesinden kendiliğinden çözüldü:
-Ne oluyor Feriko?
-Baba sen bize sormadın!
-Ben size neyi soracaktım?
-Beni verirken bize sormadın baba...
-Size mi soracaktım? Ben anneni alırken, annene mi sordum ha? ...
-Ellerime kına yaktırmam!
-Demek ki sen ellerine kına yaktırmasın ha? ... Ben sana yaktırmasını bilirim! diyerek içeri daldı. İçeride sandıktan tabancasını aldığını gören anne, babasının Feriha’yı vuracağını sanarak kocasının peşine düştü:
-Yapma Vedat agam!
Elinde tabancayla hışımla çıkan Vedat Ağa Feriha’nın önünde durdu:
-Sen ellerine kına yaktırma, gerek kalmayacak! ... Sebebini biliyorum. Sana bu gece o kopilin ölüm haberini getiriceğim! diyerek sinirli adımlarla bahçe kapısına doğru yürürken; İdris’i vurmaya giden Vedat Ağa’nın ayaklarına önce Feriha’a kapandı:
-Kurban olurum baba, onu değil beni vur! .. dediği anda annesi de arkadan yetişerek kocasının bacaklarına yapıştı. Öfkeli baba:
-Seni sağ bırakacağımı mı sanıyorsun? Senin de sıran gelecek, ama önce o kopilin ölüm haberini sana getirceğim. Önce onun... diyerek ayaklarına kapanan kızı ve eşinden bacaklarını kurtarmaya çalışırken, Feriko babasının ayaklarını kendisi bıraktı.
-Ben de yemin ediyorum baba: Beni sen öldüremeyeceksin. İdris’in ölüm haberini bana sen veremeyeceksin. Ben de yemin ediyorum baba! Sen döndüğünde beni ölmüş bulacaksın. Kendimi öldüreceğim! Sen gittikten sonra... Vedat Ağa:
-Sen bilirsin? diyerek bacaklarına yapışmış hanımını karların içine içine yuvarlayarak yürüdü. Bahçe kapısından dışarı çıktığı anda Feriha’ bu kez daha babasının önüne durdu. Kollarını iki yana açarak:
-Tamam. Kimse ölmesin ellerime kına yakacağım! Gideceğim baba senin istediğin gibi olsun.
Geriden yetişenler de Feriha’nın söylediklerinden cesaret bularak:
-Kan çıkmasın ağam! Son pişmanlık fayda vermez! Senin istediğin gibi oluyor işte. Uyma kör şeytana! Dön misafirlerinle ilgilen.
Geri dönen Vedat Ağa’yı bahçenin ortasında Feriha’nın sesi tekrar durdurdu:
-Tamam, her şey senin istediğin gibi olsun baba ellerime kına yakacağım ama benim de bir şartım var, giderken senden son istediğim bu!
-Ne şartı?
-Beni kime verdin sen baba?
-Bilmiyor musun? ... Süvari Halil’in oğluna verdim, bilmiyor musun? Şahin’e...
-Ben daha Şahin’i hiç görmedim baba!
-Yarın göreceksin ya! ...
-Ben bu gece görmek istiyorum. Kimin için elime kına yakılıyor? Ben bu gece görmek istiyorum. Şahin gelsin!
-Olmaz öyle şey!
-Söz verdim baba Şahin gelsin, ellerime kına yakacağım. Yarın da gideceğim! Bu kadar meraklıysan söz: Bir daha da bu eve gelmem. Tamam her şey senin istediğin gibi olsun. Kimse de ölmesin. Senin de sözün yerine gelsin. Yeter artık annem de üzülmesin!
Feriha’nın annesi söze karıştı, o da artık isyandaydı:
-Vedat Ağa Ferikom çok mu şey istiyor? Kocası olacak adamı görmek istiyor, çok mu şey istiyor kız? Gözünü kan mı bürüdü? Öyleyse önce benden başla! Kız çok mu şey istiyor? Yarın gidiyor işte! Şahin bu gece gelsin! Yarın gelin alayı ile birlikte dönerler... Vedat ağa Feriha’ya döndü:
-Ne yapacaksın bu gece Şahin’i?
-Sadece konuşacağım baba, sadece Şahin’le konuşacağım.
-Ne konuşacaksın?
-Seninle konuşacaklarım bitti. Yarın gidiyorum. Merak etme bir daha da senin kapına gelmem! . Bundan sonra ne konuşacaksam Şahin’le konuşacağım. Şahin gelsin, Ellerime kına yakacaklar! diyerek babasının cevabını beklemeden sakin bir şekilde içeri yürürken annesi de hiçbir şey demeden kızını takip etti.

Vedat ağa içeri erkeklerin bulunduğu odaya girdi:
-Kahya hemen ata bin, git Süvari Halil’e selam söyle. Şahin’i bu akşam al buraya getir. Haydi! ...

Süvari Halil’in Karaçam köyündeki evi, etrafı çit ile çevrilmiş on dönüm arazinin kuzey sınırında iki katlı geniş bir konaktı. Son yağan büyük kar çit seviyesine kadar bütün meydanı kar örtüsü altında bıraktı. Adamları iki gün boyunca meydandan iki dönüm kadar bir alanı ellerinde sürgü ve küreklerle kardan temizlediler, öyle ki açtıkları alanın etrafı iki adam boyu yüksekliğinde ve oldukça geniş bir kar duvarı çevrilmiş oldu. Açtıkları meydanın ortasına odunluk damının yarısı boşalıncaya kadar meşe odunu ve dört bir tarafına tutuşturmak için sap ve ice kuru dallar taşıdılar. Süvari Halil, çiftlik kahyasının yanında dört adamı ile birlikte kalabalık bir kadın ve genç kız kafilesini, kına gecesi için Narlıköy’e uğurladıktan sonra; neredeyse iki adam boyu yüksekliğinde bu odun kümeti, dört koldan ateşe verildi. Soğuk kış gecesinde meydanda yakılan bu ateşin alevleri ancak bir saati aşkın bir zaman sonra odun kümbetini sarabildi. Gece yarısına doğru, gökyüzüne gittikçe büyüdü. Öyle ki komşu köyler bile bütün gece ateşi görebildiler. Feriha’nın düğünü için Süvari Halil’in yaktığı ateş yıllarca unutulmadı. Başka hiçbir düğünde bu kadar büyük ateş yakılamasa da; güzel bir düğün yapmak isteyenler: ’Süvari Halil ateşi bile yakarım! ’ diye güzel bir düğün yapmak istediklerini belirten bir dilek sözü olarak akıllara ve dillere yerleşti.

Süvari Halil evinin önünde büyük ateşi yaktığı gece ömründe en mutlu olduğu gecelerden birini yaşıyordu. Feriha’yı çok kişiden işitmiş kızı daha göremeden oğlu ile evlendirmeyi aklına koymuştu. Babası Vedat Ağa’yı tanıyordu. Birisine bir söz verdi mi boynunu da vursalar sözünden dönmeyeceğini bildiğinden, aslında yazın yapmak istediği düğünü, başka bir ağanın Feriha’yı istemeyi düşündükleri duyumu üzerine işi çok sıkı tutmuş, aceleye getirmişti. Sabaha gelini almaya gideceklerini düşündükçe, meydandaki ateşin sıcaklığını yüzünde hissettikçe mutlu oluyordu. Gözlerini, birbirine sarılıp göğe uçuşan alevlerden, yanına telaşlı bir şekilde kahyanın gelişi ile ayırdı. Kahya ağanın kulağına hemen eğilerek:
-Ağam hemen konuşmamız gerekir dedi. Süvari Halil bir sorun olduğunu düşünerek kalkıp evin alt katına yürüdü. Çalgıların sesinden rahat duyamadığından kapıyı örttükten sonra:
-Nedir kahya? diye sordu.
-Vedat Ağa: ’ Süvari Halil’e selam söyle. Şahin’i bu akşam al buraya getir! ’ dedi.
-Götür!
-Ağam iyi söylersin de ben bir şey anlamadım. Bu bir tuzak olmasın?
-Vedat Ağa kimseye tuzak kurmaz. Yapacağı şey için de kimseden çekinmez. Tuzak değildir. Götür, bu gece geri dönmeye kalkmayın. Gözün Şahin’in üzerinde olsun! Yarın hepimiz birlikte döneriz hemen Şahin’i al götür.
-Emrin olur ağam hemen hareket ediyoruz. diyerek at değiştirip yanına Şahin’i de alarak gece yarısında tekrar Narlıköy’e hareket etti.

Eve geldiklerinde kapıdan kendilerine gelen Vedat ağa’yı işaret eden kahya Şahin’e:
-Kızın babası... Elini öp! dedi.
Ev ile bahçe kapısı arasında karşılaştıklarında, Şahin Vedat Ağa’nın elini öptükten sonra çekingen bir sesle:
-Beni istemişsiniz. deyince Vedat Ağa:
-Ben istemedim. Feriko seninle konuşacakmış. Git, konuşsun! dediği anda Feriha’nın annesi de yanlarına geliyordu.
Şahin Feriha’nın annesini takip ederek içeri girerken meraklı gözler Şahin’in üzerinde toplandı. Kadın Şahin’e:
-Sen bekle ben Feriha’ya geldiğini bildireyim dedi. Feriha, Şahin’in gelişini duyduğunda odadakilere:
-Herkes dışarı çıksın! Ben yalnızken görüşeceğim. dediğinde dışarı çıkanların içini bir merak sardı. Kapıdan beklemekte olan Şahin’i süze süze dışarı çıktılar. Kına gecesine gelenler Şahin’i, Feriha’dan daha önce gördüler. Gecenin ayazında morarmış ve endişeli yüzüne tanık oldular. Feriha odada yalnız kalınca annesi Şahin’le birlikte içeri girdi. Feriha annesine:
-Anne, sen kapıyı bekle, sakın ola ki kimse konuştuklarımı kapıdan dinlemesin! dedi. Annesi dışarı çıkıp kapıyı çekerken kapı önünde birikenlere:
-Açılın kapı önünden, kapının önünde durmayın. Konuşacaklar işte. Hepsi bu...diyerek kapının önünü boşalttı.

Feriha ayakta bekleyen Şahin’e parmağı ile divanı işaret ederek kısık bir sesle:
-Otur dedi. Şahin divana oturduktan sonra Feriha, ağır ağır gözlerini yerden kaldırarak Şahin’e baktı: Süvari Halil’e benzemiyordu. Annesini andırıyordu. Çakır gözlü, hafif sarı saçlı kibar görünüşü olan bir gençti. Yüzündeki morluk geçmeye başlamışken, burnunun ucu kızarıklık annesini anımsatırken hafif bir gülümseme bir anlık Feriha’nın dudaklarına yayılır gibi oldu.
Feriha’nın kaşlarına kadar ulaşan uzun siyah kiprikli gözlerine bakan Şahin, ne kadar şanslı olduğunu düşündü. Elini uzatarak Feriha’nı elini tutmayı içinden geçirirken Feriha’nın kısık sesle sorduğu soru buna izin vermedi:
-Seni niçin çağırdım biliyor musun? diye sordu.
-Bilmiyorum, niçin çağırdın?
-Babam senin babana benim sözümü verirken; bana da anneme de danışmadı. Bizden habersiz babana söz vermiş!
-Peki benim bunda suçum ne?
-Senin bunda bir suçun yok. Ama bilen gereken bir şey daha var zaten onun için seni onun için çağırdım.
-O neymiş peki?
- Beni seven biri vardı! ... Senin annen ve baban bohçayı getirmeden bir kaç gün önce onlar geldi beni oğluna istedi. Babam vermedi. Senin babana söz vermiş! Hepimizin de bundan o an haberi oldu. Benim de, annemin de...
-İyi de bunda benim suçum ne? Kına gecesinde mi bunlar konuşulur be?
-Senin bir suçun yok, benim de bir suçum yok!
Şahin, Feriha’nın su gibi akıcı sesi, simsiyah gözleri ve o ana kadar hiçbir kızda göremediği kendinden emin tavrı ile; suskun öfkesi ve başka bir sevdiği olduğunu söylemesine rağmen gönlüne akmasını engelleyemedi. Şahin kendi kendisine hayret etti. Nasıl bu kadar sabırlı olduğuna, kırılan gruruna rağmen Feriha’nın zehir gibi acı sözlerinin bile kalbine akışına akıl erdiremedi. Feriha’nın yüzünü dikkatli bir şekilde baktı. ’Ben seninle evlenemem bu iş burada biter! ’ deyip kalkmak istedi. Ama karşısındaki o ana kadar göremediği güzellikteki Feriha’nın eşsiz yüzü ona bu fırsatı tanımadı. Bir kaç kez söylemek istedi ancak yapamadı! Saldırgan dişi bir panter gibi karşısında duran Feriha, konuştuğu her acı kelimesi ile bile, dünyada sevebileceği tek kişiymiş gibi, bir taraftan her geçen saniye biraz daha kalbine yerleşirken; içindeki öfke volkanının da püskürdüğünü hissetti.
Dilinin ucuna gelen: ’Ben seninle evlenemem bu iş burada biter! ’ cümlesini söylemek üzere olduğu an, Feriha’nın gözlerine baktığında son direnci de kırıldı, söyleyemedi. İçinden o an kendi kendisine acıdı. Ömründe ilk defa kendini bu kadar aciz hissediyordu. ’Ben bu kadar mı acizim? ’ diye kendine sorarken Feriha’nın:
-Benim için yine de yanlış düşünmeni istemem. Sevdim ama sevdiğimle bir kez bile konuşamadım. Keşke bir kez konuşabilseydim belki de o zaman bu kadar semezdim, eli elime değmedi, daha bir kez bile sesini duymadım! demesi üzerine; Feriha’nın konuşmaya başladığı andan beri ilk kez yanan kalbine bir su serpilmiş gibi hisseden Şahin; kendini biraz toparlayabildi:
-Yani sen hiç konuşmadığın, hiç elini tutmadığın, hiç görüşmediğin birisini mi sevdin?
-Evet!
-! ...
-Bak! Ben şimdi size gelin gelmeyi kabul etmezsem, babam O’nu, beni ve sonra da annemi öldürür. Zaten bunu yapacakken ben gelin olmayı kabul edince, giderken geri döndü. Kimse ölsün istemedim. Bak Şahin iyi bir insana benziyorsun. Ben de sana gerçeği anlattım. Başkasından duymadın benden duydun. Her şeyi öğrendin işte. Şimdi söyle bu şartlarda beni gelin olarak götürecek misin?

Şahin son bir kez tekrar düşündü. Feriha’nın kendi ağzı ile söylediklerinden sonra bu işin sonu hayırlı olamayacaktı. Kesin kararını verdi: Yerinden kalkıp ’Hayır! ’ deyip köyüne geri dönecekti. Oturduğu yerden kalktı, hayır demesi için yalvarır gibi gözlerinin içine bakan Feriha’nın eşsiz yüzü ve simsiyah gözleriyle sarhoş gibi olduğu o kader anında ağzından:
-Evet! ... sözcüğü çıkıverdi. Söylediği kelimeye kendisi de şaştı. Söylemek istediği ile söylediği kelime birbirinden farklı oldu. Yavaşça yerine tekrar oturduğunda, bütün direnci kırılmıştı. Kalbine her an biraz daha yerleşen Feriha’nın ani aşkı, gururunu, aklını ve direncini yenmişti.

Feriha’nın hayal ettiği, duymak istediği cevap bu değildi. Şahin tek kelime ile son şansını bir anda elinden almıştı. Kısa bir süre düşünen Feriha son sözlerini söyledi.
-Bak Şahin! Bir şeyi daha bil: Herkesin dileği yerine gelecek. Beni sabah götüreceksiniz. Son umudumu da sen kırdın. Ama şunu bil ben istemeden sen bana elini bile süremeyeceksin! Aynı odada yatacağız ama sen elini bile süremeyeceksin bana! Bunu da biliyormusun? Ona göre! ...

Aklı karışmış, o anda ne yapacağını bilmez halde ve bütün direncini kaybetmiş haldeki Şahin:
-Sen nasıl istersen öyle olsun Feriko! dedi. Feriha’nın:
-Peki söyle annem şimdi yanıma gelsin. demesi üzerine Şahin yerinden kalkarken; içindeki tarifsiz acıyla yarışan; ’Evet! ’ dediği andan beri, kendisini, her geçen an biraz daha fazla hissettiren bir mutluluk hissediyordu.

Annesi Feriha’nın yanına geldiğinde ilk cümlesi:
-Ne oldu kızım ne konuştun Şahin’le? diye sormak oldu. Feriha:
-Sabaha gidiyorum mayko. Benim senden de son bir istediğim var.
-Söyle yavrum, nur damlası annesinden ne istiyor?
-Ben, İdris’e bir mektup yazacağım. Ben gittikten sonra nasıl yaparsan yap, bu mektubu İdris’e kendin ver. Acelesi yok ama bir iki ay içinde mutlaka İdris’e mektubu vermelisin. Senden son istediğim bu.
-Çok mu önemli kızım bu mektup? Sen gittikten sonra İdris mektubu ne yapsın? Ben annen olarak böyle bir mektubu İdris’e nasıl veririm kızım? Hem de kendi elimle... Hem de sen evlendikten sonra...
-Anne benim için her şeyden daha önemli. Bir iki ay içerisinda bu mektubu İdris’e vermelisin. Ben babamın istediğini yapıyorum işte... Benim senden de son istediğim bu.
-Veririm kızım madem ki gittikten sonra verilecek, madem ki son istediğin bu, ne yapar ne eder kendim veririm. İçime hiç sinmiyor ama bu olanlardan sonra veririm kızım. Nur Damlası’nın hatırı için veririm mektubunu.
-Hemen şimdi kısa bir mektup yazacağım sen kapının arkasında dur kimse görmesin. Annesi kapının arkasında dururken Feriha perdeleri sıkıca kapattıktan sonra kısa bir mektup yazdı:

İdrisim. Feriko’nun sözüne güven. Allah huzurunda yemin ediyorum. Tertemiz yanına döneceğim. Anladın mı? ... Tertemiz... Sakın umutsuz kalıp kimseye gönül vermeyesin. Sakın ola ki bana kızıp başkası ile evlenmeyesin.
Hiç beklemediğin bir gün beni karşında bulduğunda şaşıracaksın. Sana geleceğim. Beni bekle. Bu mektubu sana annem verecek. Bu mektuptan kimsenin haberi olmasın. İyice okuduktan sonra mektubu yak. Üzerinde tutma. Senin Ferikon sana gelecek!

Mektubu zarfa koyup ağzını yapıştırdı. Üzerine: İdrisime... diye yazdı. Duvara gömülü dolaptan Arzu ile Kamber hikayesi kitabını çıkardı, önce solan kızıl gülüne son bir kez daha baktı birkaç sayfa daha ilerisine mektubu yerleştirdiği kitabı annesine gösterdi:
-Anne bak! Mektup bu kitabın içinde tamam mı? dedi.
Annesi ’Tamam’ anlamında başını salladı. Kızıl gülden sonra mektubu da bağrında saklayan Arzu ile Kamber kitabını dolaba yerleştip kilitledi. Anahtarını annesine teslim ettikten sonra, perdeleri tekrar açıp divana otururken:
-Gelsinler anne... Feriko’nun ellerine kınasını yaksınlar! dediği anda anne bir kez daha gözyaşlarını tutamadı.

Feriha’nın kına gecesi, çocukların haricinde herkes için çok uzun ve uykusuz bir gece oldu. Ancak sabah karşı Feriha’nın ellerine kına yakılabildi. Ellerinin kınası kurumadan sabaha uykusuz ulaşan Feriha, sabah ile öğle arası gelin alayı ile köyünden ayrıldı. Feriha giderken köylülerin aklına takılan iki soru işareti hiçbir zaman cevabını bulamadı. Şahin gelinceye o kadar hırçın olan Feriha, annesinin kimseyi yaklaştırmadığı kapının arkasında Şahin ile ne konuşmuştu? Şahin çıktıktan sonra Feriha’nın perdeleri sıkı sıkıya kapattığını görenlerin merakı daha da büyüktü. Şahin’le konuşurken bile aralıklı olan perdeleri, Şahin çıktıktan sonra annesi içeri girince beraber içeride ne yapışlardı ki, Feriha perdeleri sıkı sıkıya çekmişti? Bu sorularının cevabını hiçbir zaman bulamayan köylüler Feriha’nın köyden ayrılışını da yıllarca unutamadılar:

Kına gecesi için Karaçam’dan gelenlerden hiç kimse, o gece Feriha’nın yaptıkları ile ilgili olarak, Süvari Halil ve hanımına bir tek şey söyleyemediler. Hepsi de: ’Benden duyacağına başkasından duysunlar! ’ diye cesaret edemedi.

Kendisi için hazırlanan gelin atına ’Korkuyorum, düşerim! ’ diyerek binmeyen Feriha; Şahin’in atına da ’Utanırım! ’ diyerek binmedi. Süvari Halil’in terkisine binerek gitti. Süslenmiş gelin atı da, gelin alayının en arkasında dizginleri kahyanın elinde sırtı boş olarak döndü. Feriha babasına kırgınlığını Narlıköy’e bir daha hiç dönmeyerek gösterdi. Süvari Halil’in arkasında giderken bir kez bile başını geriye çevirmeyen Feriha’nın görüntüsü, köylülerin hafızasında silinmeyen bir hayal olarak kaldı.

Feriha öğleye doğru havaya ateş açan mavzer sesleri arasında Karaçam’a yeni evine geldiğinde dikkatini ilk çeken şey; yüksek ve geniş kar duvarının çevrelediği geniş alandaki gece yakılan ateşten arda kalan hâlâ içinden duman tüyen kül tümseği oldu. Konağın üst katına gürül gürül sobanın yandığı geniş bir odaya aldıklarında köyün genç kızları akın akın Feriha’yı görmeye geldiler. Kendi kına gecesinde bile oynamayan uykusuz Feriha, halı minderler ile kaplı divana otuduktan sonra üşüyen parmaklarının ucundaki sızıyla genç kızların oynamalarını seyretti. Sanki kendi düğünü değil de, düğüne gelen bir misafir gibiydi. Gittikçe ısınan oda, Feriha’nın bütün gün ve gece uykusuz, üşümüş bedenine tatlı bir uyuşuklukla beraber; dayanılmaz bir uyku dalgası ve gözkapaklarına kaldıramayacağı ağırlık verdi. Büyük zorlukla açık tutmaya çalıştığı göz kapaklarının imdadına Atike Hanım yetişti.
-Çok mu yoruldun? Uykun mu geliyor kızım? diye sorduğunda, bu soruya Feriha’nın düşen göz kapakları cevap verdi. Feriha’nın zorlukla gözlerini tekrar açmaya çalıştığını gören kadın kızlara dönerek:
-Haydi bakalım. Gelinim çok yoruldu ve üşüdü. Sonra yine gelirsiniz bunun akşamı da var yarını da var. Haydi bakalım, odayı boşaltın şimdi. Gelin birşeyler yesin., biraz kendine gelsin. Sizler de inin aşağıda hep beraber yemek yeyin. diyerek odayı boşalttı. Kızlar daha odayı terketmeye başlarken, Feriha’nın başı divanın arkasındaki duvara yaslanmış halı yastığa düşmüştü bile. Kadın başka bir odadan yün bir yastık getirerek Feriha’nın başının altına yerleştirerek Feriha’yı divana uzattıktan sonra, gözleri kapalı olan Feriha’nın yüzüne baktı. Uzun simsiyah kirpikleri, düzgün siyah kaşları ve beyaz teninden gözlerini alamadı. İçinden gittikçe taşan sevgi seline dayanamadı:
-Kızım seni ben doğursaydım bu kadar sevemezdim. Seni nasıl bu kadar sevdim ben? derken, kendini tutamayarak Feriha’yı yanağından öptü! Feriha’yı herkesten önce öpen kendisi olmuştu. Uykusuz gece ve yorgun günden arda kalan üşümüş bedeni ile derin bir uykuya teslim olan Feriha’nın, bu sevgi dolu öpücüken haberi olamadı.

Süvari Halil hanımından Feriha’nın uyumakta olduğunu öğrenince:
-Kendisi uyanmadan kimseyi yanına göndermeyin, Sen de birşeyler yedikten sonra yanına git. dedi.
Atike Hanım alt kata indi. Yemeklerini yiyen misafirlerin bir kısmı yavaş yavaş evlerine dönüyorlardı. O da mutfak tarafında acele birşeyler atıştırarak Feriha’nın yanına döndü. Sobaya birkaç meşe odunu daha atarak, divanın yanına tahta bir sandalya çekti. üstüne bir halı minder koyarak Ferihan’nın ayak ucuna doğru oturdu. Uykudaki Feriha’nın elini tuttu. uzun uzun uykudaki Feriha’yı seyrederken bir ara başını Feriha’nın elini tutan kolunun üzerine koyarak daldı. Akşam karanlığı basmaya başladığında Süvari Halil elinde yeni gömlek takarak yaktığı lüks lambasıyla kapının önüne gelerek hanımına seslendi. Birkaç kez seslendiği halde cevap alamayınca içeriye kendisi girdi. Hanımını, Ferihan’nın elini tutmuş olarak ikisini de uyuyor görünce içinden ’-Bu kadın gelini bu gece oğluna vermeyecek her halde! ’ diye gülümseyerek lüks lambasını duvara asarak dışarı çıktı.

Feriha gecenin başlangıcına kadar uzanan bu gündüz uykusundan uyandığında elini kadının elinde görünce şaşırdı. Duvardaki hafif bir fısıltı ile yanan lüks lambasının beyaz ışığına boğulmuş odada gözlerinini dolaştırdı. Elini Kadının elinden çekip doğrulmak isterken Atike Hanım uyandı.
-Ben de de dalmışım dedi. Odayı aydınlatan lüks lambasını bakan Feriha:
-Akşam mı olmuş? çok mu uyumuşum? diye sordu. Kadın:
-Ben de dalmışım kızım. Sen bir şey de yemedin. Sana yemek göndereyim. Sobanın üzerinde ibrikte sıcak su var. Ben gelinceye kadar istersen yüzünü bir yıka diyerek dışarı çıktı.

Feriha pencereye doğru yürüdü gece ile birlikte sert bir rüzgar başlamıştı. Bir gece önce sabaha kadar yakılan büyük ateşin küllerini rüzgâr sağa sola savurdukça altında hâlâ sönmemiş kor parçalarının göz kırpan kızıl ışıltılarını süzdü. Rüzgar esintisi ile bir parlayıp bir sönükleşiyorlardı. Sobanın üzerindeki ibriği aldı. Su çok sıcaktı. Odanın bir köşesindeki suluğun kenarına dizilmiş su dolu kovaların birinden soğuk su alarak ılıklaştırdığı tastaki su ile elini yüzünü sabunlayarak yıkadı. Duvara asılı yeni bir havlu ile yüzünü kurularken; Atike Hanım koltuğunun altında sofra bezi ve elinde yemek tepsisi ile içeri girdi.
-Gel kızım biraz yemek ye, sen yemeğini yeyinceye kadar ben şu işlere bakayım. diyerek dışarı çıktı.

Feriha yeni geldiği evde ilk yemeğini tek başına farkında bile olmayarak yedi. Babasının öfkeli bakışları gözlerinin önüne geldi ’Yemin ederim baba, sen Feriko’yu bir daha göremeyeceksin, Asla! ...’ dedi içinden. İdris’in güzel yüzünü düşündü.’İdrisim ölmezsem eğer sana mutlaka geleceğim İdrisim. Üç ay olur, beş ay olur bilemem ama seneyi bulmaz İdrisim. Ben gelinceye kadar Allah sana sabır versin İdrisim. Ferikon sana tertemiz gelecek İdrisim.’ Annesinin nafile çırpınışları geldi gözünün önüne. Elinden hiçbir şey gelmeyen annesinin, bıraktığı mektubu İdris’e vereceğinden emindi. İçinde bulunduğu şartlarda tek umut ışığı İdris’e bıraktığı mektuptu. Bir an için mektubun İdris’e ulaştığında okuduktan sonra, sabretmek için güç bulacağını
Ferikosunu bekleyeceğini ve kendisini karşısında görünce ne kadar mutlu olacağını düşünerek yüzüne bir gülümseme yayıldığı anda Atike Hanım içeri girerek yüzündeki mutluluk ifadesi ile Feriha’yı yakaladı. kendisi de gülümseyerek:
-Hoca geldi kızım, nikâhınızı kıyacak! dedi.

Şahin’in ömründeki en zor gecesi Feriko ile nikâhlarının kıyıldığı geceydi. Ne yapacağını bilmez halde kendileri için hazırlanan odaya girdiğinde yüzü açık sobanın yanında oturmuş Feriha ile karşılaştı. Elleri çenesinde oturduğu yerden gözlerini kaldırarak içeri giren şahine baktı. Şahin cebindeki yüz görümlüğü altını Feriha’ya takmaya cesaret edemedi. Nereye oturacağını kestiremedi. Gözleri bir gelin karyolasına bir sobanın yanındaki minderlere gidip geldi. ’Hoş geldin! ’ diyeceğine, iradesinin dışında:
-Feriko dedi. Bir şeyi bilmeni istiyorum. Yemin ederim belki inanamayacaksın ama, kına gecesi sen bana sorduğunda: ’Hayır! ’ demek istemiştim bak yemin ederim, doğruyu söylüyorum. Kendim bile şaşırdım. Ben ’Hayır! ’ demek istemiştim. Ama ben de şaşırdım: ’Evet! ’ çıktı ağzımdan dedi.
-Keşke: ’Hayır! ’ deseydin. Senin için de daha iyi olurdu. Sen de benim gibi üzülmezdin.
-Feriko ilk defa böyle bir şey başıma geldi. Senin de hiç başına geldi mi yani ’Hayır! ’ denmek isterken ’Evet! ’ dediğin?
-Gelmedi.
-Benim başıma ilk defa böyle bir şey geldi işte. Kader işte, ne diyeyim?
-Şahin otursana, ayakta durma, sana bir şey sorayım.
-Sor.
-Sen hiç kimseyi sevdin mi?
-! ...
-Niye sustun?
-Söylesem inanmazsın!
-Söyle, inanırım. Yeter ki doğruyu söyle!
-Ben kimseyi sevmediğimi seni görünce anladım Feriko. Ben bu güne kadar kimseyi sevmemişim!
-Şahin beni iyi dinle! Olmayacak duaya âmin deme. Bir de senin için üzülmek istemiyorum. Günü geldiğinde bu evden gideceğimi biliyorsun. Belki üç ay, belki beş ay buradayım. Bana umut bağlama. Ben Allah’a yemin ettim. Yeminimden dönemem. Kendini daha bu geceden buna hazırla Şahin, sonra üzülme. Ben, babam kimseyi öldürmesin, senin babanın da şerefine bir leke gelmesin diye... Sen bana elini sürmeyeceğine dair ’Evet! ’ dediğin için geldim.
-Annem de bana bir altın vermişti sana yüz görümlüğü takayım diye!
-Yüzümü sen açmadın ki altını sen takasın. Kendim açtım. O altını diğer altınların yanına koyarsın. Ben gittikten sonra nasılsa yine evlenirsin! . O zaman gelinize takarsınız. Bu evin gelini ben değilim şahin, ben değilim.
-Ben seni gördükten sevdikten sonra başkasını mı seveceğim Feriko? Ben de Allah’a yemin ederim ki sen beni bırakıp gidersen ben de kimseyle evlenmem! Ben de yemin ederim!
-Şahin, bir de sen beni üzme! Bana bir daha, beni sevdiğini söyleme buna hakkın yok.
-Seni sevmemek, sana kul köle olmamak ne mümkün Feriko dedi. Acaba senin sevdiğini söylediğin kişi benim kadar mı seni sevdi? Benim yerime o olsaydı kendi düğününün kına gecesinde ’Hayır! ’ yerine Evet! ’ der miydi? Demezdi Feriko, demezdi. Benden başka kimse demezdi. Feriko birden yerinden fırladı iki elini sıkarak:
-Yeter Şahin! ... diye gecenin sesssizliğini yırtan bir çığlık attı. Sonra üzgün, yalvaran ve kısık bir sesle: İstersen vur beni, bu iş tümden bitsin! Allah aşkına, beni seviyorsan bir daha beni sevdiğini bana söyleme, söyleme ya!

Feriko’nun çığlığını iki oda öteden duyan Atike Hanım, yatağında Süvari Halil’e koluyla vurdu:
-Sen de duydun mu, Feriko bağırdı!
Süvari Halil gülerek:
-Duydum hatun, duydum! dedi. Dur kalkayım da havaya bir iki el ateş edeyim!

Tabanca sesini duyan Feriha:
-Ne oluyor Şahin, kime ateş ediyorlar? diye telaşla sordu. Şahin:
-Kimseye ateş etmiyorlar, Senin sesini duymuş olmalılar. Yanlış anladılar havaya ateş ediyorlardır.
-Neyi yanlış anladılar?
-...
Sorusuna bir cevap alamayan Feriha’nın biraz düşündükten sonra, gözlerinden yaşlar süzülürken, Şahin bu mutlu tesadüfe içinden binlerce kez şükretti, Kına gecesinden beri pençesine düştüğü ilk gece kâbusunu, Feriha’nın çığlığı ile bir anda kendiliğinden aşmıştı.

Feriha ile arkadaş olan genç kızlar ve gelinler, ser verip sır vermeyen Feriha’dan işin gerçeğini öğrenemezken, durumu tek farkeden Atike Hanım oldu. Feriha ve oğlundan hiçbir şey öğrenemeyen anne, Oğlunun daha ilk gece odalarına bir kat daha yatak taşıması ile şüpheye düştü. Feriha hiçbir zaman kendisi için hazırlanan karyolada uyumadı. Şahin’in bütün yalvarmalarına rağmen:
-O gelin yatağı, benim yatağım değil! diyerek kestirip attı. Şahin o şartlarda uyumadan her önce her gece içinden: ’-Allahım, Ferikom gitmesin buna da razıyım! Ölünceye kadar buna da razıyım.’ diye dua etti.
Feriha ise hergün bir sonraki günü iple çekiyordu. Batan her güneş ile gecelerin kâbusu başlasa da, her ne kadar farkettirmemeye çalışsa da Şahin’in durumuna için için üzülse de; Her sabah, her yeni bir gün kendisini İdris’e biraz daha yaklaştırdığını hissediyordu.

Atike Hanım durumu öğrenmek istediğinde, Feriha’dan sadece gözyaşları ile cevap aldı. Bir daha da Feriha’nın üzerine gidemedi. Oğlu Şahin’in: ’Anne ben böyle de çok mutluyum! benim için dua et. Dua et ki böyle devam etsin...’ demesine de bir anlam veremeyince, bir gece kocasına durumu açtı:
-Halilim biliyor musun Feriha ile Şahin aynı yatağı paylaşmıyorlar?
-Dert ettiğin şeye bak! Bu gün küsseler yarın barışırlar. Sen de ilk geldiğin zamanlar bana az mı küsüyordun? Üzülme düzelir.
-Bu öyle değil Halil, bu öyle değil.
-Nasıl ya?
-Ben de bimiyorum. Ser verip dışarı sır verniyorlar, bunların arasında bir şey var sanki, Bir sır var.
-Daha ne istiyorsun hatun? Sırrını dışarı vermiyorlar işte. Bu iyiye işaret. Allah büyüktür, O ne yapacağını bilir.
-Öyle de... Ben Şahin’i içinden üzülüyor diye düşünüyorum.
-En iyisi onlara hiç karışma, halledemedikleri bir dertleri olursa nasılsa bize söyleyecekler. Sen sadece Feriko’ya gözün gibi bak. Hiçbir şey olmaz.
-Feriko’yu ben Şahin’den daha çok seviyorum. Ama...
-Ya hatun sen devayı bulmuş, kendine dert ararsın! Feriko veya Şahin sana bir şey mi söyledi, bir şey mi duydun kimseden?
-İkisi de bir şey söylemiyor. Hatta ilk geceleri için bile bir şey söylemediler.
-Gelin bizim gelinimiz oğlan bizim oğlumuz. Ne yaparlarsa yapsınlar sen karışma. Ne zaman ki bizden bir şey isterlerse o zaman düşünürüz. Biliyorsun insan her küstükten sonra barışınca sanki yeniden evlenmiş gibi oluyor! ... Ne dersin seninle bu ara bir kavga yapsak mı?
-Otuz senedir hiç değişmedin Halilim! Ne değiştin ne de... Süvari Halil hanımının daha fazla konuşmasına fırsat vermedi!

Şubat ayının sonlarına doğru esen büyük lodos bazı tepelerin kuzeye bakan yamaçlarının ardı hariç, iki günde yerdeki karları eritip buharlaştırdı. Süvari Hali’in düğün gecesi büyük ateş için açtırdığı iki dönüme yakın alanı çevreleyen kar duvarı bile lodosa yenik düştü. Büyük lodosun estiği gece, Feriha gece yarısından sabaha kadar rüzgârın uğultusunu mutlulukla dinledi. Rüzgâr gecenin sessizliğinde en güzel ezgilerini sundu Feriha’ya. Ömründe rüzgâr sesini bu kadar içten dinlediği, ruhuna huzur verdiği kendisini bambaşka dünyalara taşıdığı başka bir gece hatırlamıyordu.

Mart güneşinin gökten gülümsediği, baha müjde veren bir gün Feriha duyduğu at sesi ile pencereden bakınca çiftlik kahyası ve Süvari Halil’i dizginlerini tuttuğu huysuz beyaz bir tayı sakinleştirmeye çalışırken gördü. Beyaz tayı çiftlikten buraya niçin getirdiklerini düşünürken, içeriye Atike Hanım geldi:
-Ferikom baban seni yanına çağırdı. Şaşıran Feriha merdivenleri inerken arada bir beyaz taya bakıyordu. Feriha beyaz tayın yanına vardığında tay, ilk kez ağznına vurulan gemden huzursuz bir halde durmadan diliyle gemden kurtulmaya çalışıyor, başaramadıkça, huysuzlaşıyordu. Süvari Halil:
-Feriko bu senin tayın! Bak bakalım beğendin mi? Feriha şaşırdı:
-Benin atım mı?
-Senin tayın bu.
-Ben ata binemem ki korkarım.
-Zaten şimdi binmeyeceksin. Daha kimse binmedi. Birkaç ay daha büyüsün sana alışsın ondan sonra sana binmeyi öğretirim. Bundan sonra burada kalacak. Çiftliğe geri göndermeyeceğim.Adını ne koyacaksın? Feriha tay için bir isim düşünürken taya bakıyordu. Bembeyaz bir taydı. Ne kadar güzeldi. Hayvanlardan en çok sevdiği yeni doğan kuzulardı. Ama bu tay bambaşkaydı. Biraz daha yaklaştı.Tayın güzelliğini seyretti.
-Adı: Beyaz İnci olsun. Olur mu? diye Süvari Halil’e sordu.
-Senin atın istediğin gibi olsun. dedi Süvari Halil, nasıl istersen... Beyaz İnci bence de çok güzel isim oldu. diye taya verilen ismi beğendi.

Tayın biraz daha sakinleştiği bir anda Süvari Halil:
-Kahya, dedi. kemendi de çöz. Boynundaki kemendi çözülünce sadece dizginleri ile kalan tay daha da sakinleştince Süvari Halil kahyayı çiftliğe gönderdikten sonra Feriha’ya döndü:
-Nasıl beğendin mi tayını?
-Çok güzel ya, bembeyaz.
-Yaklaş elini yavaşça dokun bakalım ne yapacak?
Feriha tayın gözlerine baktı. Ne kadar güzel diye düşündü. Elini yavaşça boynuna koydu. Tay hiç huyssuzlanmadı. Biraz okşadı. ’Ne kadar tatlı! ’ diye düşündü. Okşamakla kalmadı, önce boynuna sarıldı sonra öpünce Süvari Halil şaşırdı:
-Hayret! bu tay sana hiç huysuzlanmadı ya! Al bakalım dizginlerini ne yapacak? Tay hiçbir huysuzluk göstermeyince dizginleri Feriha’nın eline verdi. Dizginleri Feriha’nın elindeki tay başını ve kuyruğunu sallayarak hareket edince Feriha da onunla birlikte yürüdü. Süvari Halil boşuna tetikte bekledi. Tay, Feriha’ya karşı hiç huysuzluk göstermedi, geldiği yere doğru yöneldi. Feriha:
-Biraz dolaştıralım mı? diye sordu.
-İyi olur, dedi bu fırsatı kaçırma. Tayı dolaştırırlarken Feriha, Süvari Halil’e sordu:
-Etraftaki bütün köyleri bilir misin?
-Benim atımın ayağının değmediği köy yok. Gitmekte oldukları yöne doğru elini uzatarak sordu:
-Bu tarafta hangi köyler var?
-Bu tarafta üç köy sonra sizin köy var. Diyerek sırayla köyleri saydı.
Eliyle güneşin doğduğu yönü göstererek:
-Peki bu taraftaki köyler hangileri? sorusuna Feriha aldığı cevapla, geri döndüklerinde, Meşeli köyünün, Karaçam’dan dört köy ötede beşinci köy olduğunu, at sırtında yazın yarım günde ulaşılabileceğini öğrenmişti. Akşam yüzünü öperek beyaz tayın yanından ayrılan Feriha, ertesi sabah tayın yanına kendisi gitti. Kendi avuçları ile taya yulaf yedirirken, yulaf tanelerinin uçlarında siyah kılçıkları ile atın ağzına nasıl batmadıklarını düşünüyordu.

Bir sabah Feriha’nın, beyaz tayı tek başına dışarı çıkarmış dolaştırmaya götürürken gören Süvari Halil hanımını çağırdı:
-Baksana hatun şunların güzelliğine! Birbirine ne kadar çok yakışıyorlar. Bir iki hafta sonra Feriko’ya ata binmeyi öğretmeliyim dedi.

Kışın sonlarına doğru yağan yağmur ve eriyen kar suları Ergene Nehri’nin sularının taşmasına sebep oldu. Öyle ki nehrin iki yakasına kurulmuş komşu köyler birbirine günlerce gidemediler. Tek istisna, karşıdan karşıya kayıkla geçen bir kaç maceraperest ve gümeciler oldu. Yer yer tren yolunu da aşarak ovayı çarşaf gibi kaplayan çamurlu nehir suları geri çekildiğinde, ovada kalın bir alüvyon tabası ile birlikte, köylülere uzun yıllar unutamadıkları bir bolluk ve bereket yılı bıraktı.

Feriha’nın baba ocağından ayrıldığı sene, mayıs ayı Ergene Ovası ve civarındaki köylere bambaşka bir güzellikle geldi. Bütün ova birkaç günde zümrüte döndü. Bir türlü gelmez sanılan bahar güzel havası, gülümseyen güneşi, bereketi ve canlılığı ile bir anda gelivermişti. Bu baharı diğer baharlardan daha farklı kılan bir şey daha vardı: Bayaz at üzerinde zümrüt yeşilliklerde at koşturan Feriha! O güne kadar köylüler ne böyle bir görüntüye tanık olabilmiş ne de akıllarından geçirmişlerdi. Süvari Halil, beyaz atı ve düğün gecesi yaktırdığı büyük ateşten sonra, bir de: ’Süvari Halilin Gelini! ’ sözü ile bu kez Feriha ile birlikte bir kez daha akıllara yerleşecekti.

Beyaz atı üzerinde, zümrüt yeşilliklerde simsiyah saçlarından rüzgârın süzüldüğü Feriha’yı, masallardaki peri kızlarına benzeten Şahin, at üzerindeki haliyle, aynı odanın içinde yatan Feriha’yı rüyasında ilk gördüğü gece: ’Allahım! Ferikom gitmesin! ...’ diye gözyaşları arasında dua ederken; Feriha’nın yakın bir zamanda gideceğini, ata binmeyi de bunun için öğrendiğini bilen köydeki tek kişiydi.

İdris, Feriha’yı kaçırmayı kararlaştırdığı günden önce, kendisine yardım edecek arkadaşından Ferihan’nın gelin olduğu haberini aldığında önce inanamadı. Karakışın ortasında düğün olabileceğine ihtimal bile vermemişti. Acı haber doğruydu. Bir kez daha yıkılmıştı. Sanki bir rüyadaydı. Başlangıçta duyduğu acı haber, yakıcı bir düşün birkaç günde silikleşen etkisi gibi gelse de; zamanla öyle hiç de öyle olmadığını anladı. Her geçen gün Feriha’yı kaybetmenin üzüntüsü, artık bundan sonra hiç bir şey yapamayacak olmanın çaresizliği ile birleşip ağır bir yük olarak omuzlarına çöktü. Ne yapacağını, nereye gideceğini bilmez bir haldeydi. Engin hayat tecrübesi rağmen babası Balcı ve her zaman en büyük desteği bulduğu annesinin de elinden hiçbir şey gelemezdi artık. İçinde yaşadığı dünyaya bir anda yabancılaşmıştı. Günden güne bedeni ve aklını eriyor gibi hissediyordu. Ancak bir mucize kendisini yeniden hayata bağlayabilirdi ve o mucize de gecikmedi:

Kasaba pazarında indiği bir gün gördüğü insanları tanımaz halde dalgın dalgın yolda yürürken arkasından duyduğu bir kadın sesi ile kendine geldi.
-İdris, İdris kızanım... İdris!
Geri döndüğünde Feriha’nın annesi ile burun buruna geldi, şaşırdı. Kadın:
-Keşke mektup yanımda olsaydı sana verseydim, kızanım. Feriko sana bir mektup bıraktı. Gelecek hafta burada ol! Sana mektubu vereyim. Feriko çok önemli dedi! ... Feriha’nın annesi bunu söyledikten sonra İdris’in bir şey söylemesine meydan vermeden telaşla gözden kayboldu. Gerçekten de bir hafta sonra dediği yerde mektubu İdris’e teslim eden kadın hiçbir söylemeden oradan hemen uzaklaştı.

İdris mektubu alarak önüne çıkan ilk kahvehaneden içeri girdi. Feriha’nın gelin olduğunu duyduğu gün haberi veren arkadaşının uzattığı ilk sigaradan sonra cebinde sigara paketi taşır olmuştu. Sigarası ağzındayken yakmaya zaman bulmadan; İdris’in başaramadığı şeyi zamanı gelince kendisinin yapacağını müjdeleyen Feriha’nın mektubunu açtı, okudu:

İdrisim. Feriko’nun sözüne güven. Allah huzurunda yemin ediyorum. Tertemiz yanına döneceğim. Anladın mı? ... Tertemiz... Sakın umutsuz kalıp kimseye gönül vermeyesin. Sakın ola ki bana kızıp başkası ile evlenmeyesin.
Hiç beklemediğin bir gün beni karşında bulduğunda şaşıracaksın. Sana geleceğim. Beni bekle. Bu mektubu sana annem verecek. Bu mektuptan kimsenin haberi olmasın. İyice okuduktan sonra mektubu yak. Üzerinde tutma. Senin Ferikon sana gelecek!

Üst üste defalarca okudu mektubu. Kahveci:
-Sen çayını içmeyecek misin? diye önündeki çayı işaret edince kendisine geldi., dudaklarına yapışmış henüz yakmadığı sigarasının da farkına vardı, günlerden sonra ilk kez dudaklarına bir tebessüm yayıldı. Bir kez daha uçurumun kenarından dönmüştü. Bu kez elini uzatan, mektubu ile Feriha olmuştu. Mektubu yeleğinin iç cebine mendilin yanına koyarak kahveden çıkarken; içine hâlâ Ferikosunu kaybetmemiş olduğunun sevinci ve günün birinde kavuşacaklarının umudu düşmüştü!

Badem ve erik ağaçlarının çiçek açması ile Narlıköy’e müjdesini veren bahar Vedat Ağa’nın bahçesine Feriha’nın evden ayrıldığı sene çok farklı geldi. Bahçedeki erik ağacı bir tek çiçek açmadan, tek bir tomurcuk patlatmadan kendiliğinden kurudu! Vedat Ağa bedenine su yürümeyen ağacın uç birkaç dalcığını büküp kontrol ederken çıtırtı ile kırılan dalcıklar elinde kaldı. Hanımına:
-Ünzile baltayı getir, bu ağaç kurumuş! diye seslendi. Nasıl kurumasın ki? Ben bu yaşa geldim daha böyle kış görmedim.

Kadın baltayı getirdiğinde aklına gelen sahne ile dehşete düştü. Feriha’nın kına gecesinde ağaca sarılmış hali gözlerinin önüne geldi. Kızının o gece söyledikleri tekrar kulaklarında çınlar gibi oldu:
-Bana baharı göstermiyorsunuz. Karakışta kurutuyorsunuz beni. Bahar gelmeden, çiçekler açmadan kurutuyorsunuz beni. Ben kurudum, bu ağaç da kurusun! Bu ağaç da benim gibi kurusun. Bir daha çiçek açmasın inşallah! Kurusun benim gibi...

Vedat Ağa’nın körelmiş balta ile kurumuş erik ağacıyla başı beladaydı. Gittikçe sinirleniyordu. Zaten çok da sabırlı bir insan değildi. Öfkeyle baltayı, ağacın ana gövdesinin ikiye ilk çatallandığı yere üstten vurunca ağacın ana gövdesi inanılmaz bir şekilde uzunlamasına toprağa kadar bir anda kendisi ortadan ikiye yarılıverdi. Ağacın her bir yarısı bir tarafa düşmekle kalmamış toprağa bağlanan yerden de kırılmıştı. Vedat ağaya sadece her iki ana dalı sürükleyerek taşımak kaldı. Geri döndüğünde ağaçtan arda kalan toprak seviyesindeki kök başlangıcına bakıp ağlayan hanımı görünce:
-Ne ağlıyorsun? Ağaç işte! ... Kendi işini kendi gördü. İçer’den boydan boya kendi kendine çürümüş işte... Gelecek sene yerine yenisini dikeriz! dese de aynı yere ikinci bir ağaç hiçbir zaman dikilmedi. Kuruyan erik ağacının Vedat Ağa’nın hışımlı bir darbesi ile kendi kendini yok etmesi ile; Feriha’nın baba evindeki hüzünlü bir anısı daha silindi.

İdris bir hafta gelen mektupla yatıp kalktı. İlk günler mektubun kalbine verdiği teselli, kısa sürede yerini yine sabırsız bir bekleyişin tedirginliğine bıraktı. Feriha’yı beklemek dünyadaki her şeyden daha zor geliyordu kendisine. Gün değil saatler bile geçmiyordu. Bir gün öğle üzeri evin arkasındaki ormana doğru yürüdü. Dere kenarına gelince dudaklarının arasına bir sigara tutuşturdu. Sayısını bilemeyeceği kadar okuduğu artık her kelimenin yerini ezbere bildiği mektubu tekrar zarftan çıkarıp bir kez daha okudu. Feriha’nın iyice okuduktan sonra yak dediği mektubu ucundan kibritle tutuşturdu. yazıları tamamen yanan mektuptan sadece parmaklarının tuttuğu yerde kalan son kağıt parçasını önündeki dereye attı. Su, son yazısız parçayı döndüre döndüre götürdü. Sonra zarfa baktı, önce kıyamadı. Üzerinde: İdrisime... yazıyordu. Bir müddet gözlerini yazıdan ayıramadı. ’Yazı ne kudretli şey. diye düşündü. Sözlerin çizilmesi... dedi. Evet yazı sözlerin çizilmesidir! Ama sözler sadece kağıda çizilmiyordu. Onların en güzel çizildiği yer kafamın içi! ’ dedi. Bir müddet sonra zarfı da tutuştudu. Zarfın yanması kağıttan daha uzun sürdü hatta bir ara, İdrisime... yazılı yere gelince yanması daha da yavaşladı. Zarfın da parmakları ile tuttuğu yanmamış son parçasını suya attı. Zarftan arda kalan son parça suyun kenarında dolana dolana yavaşça gözden kayboldu. Ağzındaki yanmamış sigarayı hatırladı. Bir kibrit daha çıkardı kutudan sigarasını yaktıktan sonra çöpü suya atarak bir kaç nefes çekti. Artık Feriha’nın mektubu yoktu. Feriha’nın istediği gibi mektubu yakmıştı. Çizilmiş sözler yanmıştı!

İdris’e ne olduysa işte mektubu yaktığı o andan sonra oldu: Daha eve dönüş yolunda içine bir şüphe tohumu düştü: Feriha neden gönderdiği mektubun yakılmasını istemişti? Bu soru üzerinde düşüncesi yoğunlaştıkça içine düşen şüphe tohumu çimlendi, hem de aynı günde kabuğunu çatlatıp filizini verdi. Birkaç günde büyüyen bu zehirli bitki ilk meyvesini kalbinin içinde derin bir endişe olarak verdi. Düşüncelerini zehirleyen ikinci meyve, İdris’in sağlıklı düşünmesini engelledi. Üçüncü meyve de dilini zehirlediğinde, İdris artık kendi kendine konuşuyordu: İçindeki şüphe, bu zehirli sarmaşın dallarından aklına akıyor, aklından diline süzülüyor ve umudunu kırıcı sözler olarak dudaklarından dökülüyordu:

-’Mektubu yak! dedi.’ Niçin? ... Çünkü ortada bir bir şahit ve ispat kalmasın, diye! Mektubu kendi annesi verdi. Niçin? ...Çünkü kimsenin haberi olmasın diye! Ferikon sana gelecek! Sana geleceğine gelin olup gitti. Gelecekse niye mektubun yerine kendi gelmedi. Mektup ne zaman geliyor? ...Kendisi evlendikten aylar sonra. Evlenmeden önce mektup gönderip ’Gel beni al! ’ diyemez miydi. Şimdi ne diyor? ... Evlenme diyor. Düşüncesi ne? ... Keyfine bakacak eğer işine gelmezse o zaman belki sana dönecek. Dönüp dönmeyeceğini Allah bilir. En çok da: ’Tertemiz yanına döneceğim. Anladın mı? ... Tertemiz... ’ sözlerine kafayı yoruyordu. Hem evlenecek hem de tertemiz geri dönecekti! Kocası olacak adam bu kadar saf olur muydu? Aylarca evli kaldıktan sonra nasıl tertemiz dönecekti? Kendisini en çok çileden çıkaran şey de bu sözlerdi.

Zehirli sarmaşık bir tek Feriha’nın mendiline laf söyletmiyordu:
-Sakın ha! O mendil senin sevdiğin ve seni seven Feriko’nun mendili. O mendili sana gönderdiğinde evli miydi? Değildi. O mendili sana gönderdiğinde seni seviyor muydu? Seviyordu. O mendil senin kendi Ferikonun mendili. Gözün gibi o mendile bakacaksın. O büyük sevdadan kalan tek hatıra. Vay uyanık Feriko vay! Nasıl mektuptaki sözleriyle kendi yazdığı mektubu sana yaktırdı! ... Haydi şimdi ispat et Feriko’dan mektup geldiğini... Edemezsin işte... Yandı mektup, yandı çizilmiş sözler!

Morali bozulmuş, hergün ruhsal çöküntüye doğru yavaş yavaş yol alan İdris’i kurtaracak tek mucize Feriha’nın gelivermesiydi. Ancak her bir günü yıl gibi uzayan zamanda, hergün ufukları umutsuz gözlerle tarayan İdris, güneşin her batışı ile derin bir acıya tekrar gömülüyordu. Öyle ki Balcı konuya bir kez daha el atma gereğini duydu. Eşi Gülfatma ile konuştu:
-İdris’in durumunu hiç beğenmiyorum. Bir ara düzelir gibi oldu ama sonra tekrar kötüleşti. Çocuk kafayı bozdu sanki.
-Öyle oldu, elimizden bir şey gelmiyor. Kızı da gelin ettiler!
-Ben o işte bir hayır olmadığını daha o zaman anladım.
-Biz anlasak da İdris anlamadı ne fayda?
-İdris günden güne daha kötüye gidiyor. Baksana kendi kendine konuştuğunun farkında bile değil. Sanki içinde başka bir iİdris var da, o konuşuyor gibi?
-Balcı bir çare bulalım İdrisime.
-Tek çaresi bu çocuğu kafayı oynatmadan evlendirmek!
-Bu hali ile mi?
-Gün geçtikçe daha kötüye gittiğini görmüyor musun?
-Evlendirirsek sence düzelir mi?
-Belki daha kötüye gitmekten kurtulur. Zeynep’in kızı Asiye’yi düşünüyorum Çok güzel bir kız.
-Çok güzel bir kız! Kaç kışı istedi de, onun da aklında İdris var diye isteyenleri geri uğrattılar. İdris istese bu iş hemen olur.
-Sen idrisle konuş bakalım ne diyecek. Feriko evlendi. Bu iş çoktan bitti. Kendisinin de anlaması lazım.
-Konuşayım.

Annesi İdris’e konuyu açtığında İdris’in cevabı:
-Bilmiyorum anne! Ben de yapacağımı bilmiyorum. İçimde iki ayrı ses var. Birisi Feriko’nu bekle diyor. Diğeri de hiç bekleme diyor. Ben de şaşırdım. ne yapayım kendim de bilmiyorum. Feriko evlenmeseydi bunların hiç biri olmayacaktı. Bir hafta daha bekleseydi almaya gidecektim. her şeyi bu sefer iyi düşünmüştüm.
-Babası vermedi oğlum. Ben çok sevdim. hem de canım gibi sevdim. Babası vermedi kendisi de gelemedi. Şimdi yapılacak bir şey yok. Bak sana ne diyeceğim. Zeynep’in kızı Asiye’yi bilirsin. Bu gün istesek yarın verirler. Kız köyün en güzel kızı hem de seni seviyor. Kaç kişi istediyse kız seni seviyor diye kimseye gitmedi. Feriko evlendi artık gözünü aç. Şimdi başkasının karısı anla artık. sana gelecek değil ya?
-Ya gelirse anne, ya gelirse? ...
-Gelecek olsa evlenmeden önce gelsindi. O kapıdan girdi de biz bacadan mı kovduk? Şimdi başkasının karısı olduktan sonra mı gelecek? Tertemiz kız dururken sen el âlemin dul karısına mı kaldın! ? ...

Annesinin son cümlesi bir hançer gibi İdrisi’in kalbine saplanırken, içindeki zehirli sarmaşık annesinden daha beter atağa geçti: ’Annen doğru söylüyor, el âlemin dul karısına mı kaldın. Sen onun için ölümden dönmedin mi? Ama Feriko ne yaptı? Evlendi. Sana o mektubu niye gönderdi? Sen bekle diye gönderdi. Sen kuzu kuzu bekle ki onun orada kendisinin huzuru kaçmasın. Keyfi bozulmasın! O evleniyor da sen evlenemez misin? Sana tattırdığı acıyı biraz da o tatsın! ’ İçindeki zehirli sarmaşık konuştukça İdris’in son direnci de kırıldı. Güzeller güzeli Feriha’nın inanılmaz yüzü ile Asiye’yi yan yana düşündü. Köyün en güzeli, üzerine maniler yakılan Asiye, Ferihanın yanında; Güneşin yanında Ay gibi sönük kalıyordu.

-Babanla da konuştuk oğlum. Sen bugün ’Evet! ’ de, yarın Asiye’yi isteriz sana. Kız seni düşünemeyeceğin kadar çok seviyor diyen annesine İdris:
-Benim Feriko’yu sevdiğim kadar mı beni seviyor anne? diye sordu.
-Allah bilir belki de ondan daha çok seviyordur seni. Hiç olmazsa seni bırakıp gidip başkası ile evlenmedi!

Gülfatma’nın son sözleri ile İdrisin içindeki zehirli sarmaşık son hücumuna geçti:
-Uyan İdris, Uyan bu gaflet uykusundan! Şu an belki de hamiledir! Peki Asiye’nin suçu ne? Sen kıza hiçbir umut vermediğin halde seni sevdiği için mi suçlu? Ya senin uğrunda geceni gündüzüne kattığın Feriko? ... O şu an evli. Belki de oğlu olur! Oğlan doğursa adını İdris koyar mı sence? Hiç merak etme: Adını İdris koymaz. Ama sen evlensen kızın olsa adını Feriha koyarsın. Bilirim adını Feriha koyarsın. Çünkü sen onu gerçekten sevdin. Canını verecek kadar sevdin! O da seni biraz sevseydi şimdi böyle mi olurdu.

İdris nereye gitse içine yerleşen düşüncelerine hükmeden bu zehirli sarmaşıktan kurtulamayacağını biliyordu. Bir kaç gün sonra Asiye’yi istemeye gittiklerinde sevincindenağlayan Asiy’yi gördü. Anne ve babası aynı gece Asiye’nin sözünü almakla kalmayıp düğünü en kısa zamanda yapmayı kız tarafı ile kendi aralarında karara başladılar. Başka bir odaya İdris’i tek başına alarak, kızın İdris’e bir kahve ikram ederken başbaşa konuşmalarına bile izin verdiler.

Asiye o gece kendisini tutamayıp İdris’in boynuna sarıldı. Sevinç gözyaşları arasında:
-Beni hiç istemeye gelmeyeceksiniz sandım İdris... İnanamıyorum İdris... Ben şimdi senin sözlün mü oldum? ... Ne olursun bunun bir rüya olmadığını söyle! derken İdris’ne kadar çok sevdiğini kendisi daha ilk anda itiraf etti.

Asiye ile söz kestikleri gece, zehirli sarmaşık da sesini ve soluğunu kesti, İdris’i rahat buraktı. İdris sırtından dağların yükü kalkmış gibi kendini hafiflemiş olarak hissetse de; kalbinin içine inceden inceye yakıcı bir sızı düştü. Üstelik zehirli sarmaşık aralıklı olarak hücuma geçerken; kalbine yeni düşen bu yakıcı ve ince sızı, İdris’i hiçbir zaman rahat bırakmadı.

O gece Balcı ve hanımı çok mutluydu. Zehirli sarmaşık susmuş İdris de kendi kendine konuşmaz olmuştu. Günlerdir ilk kez huzurlu ve derin bir uykuya daldıklarından; gece yarısı ile sabah arası bir gördüğü yakıcı rüya ile yatağından fırlayan İdris’in kalbindeki ince sızı ile söylediği:

-Saçının her bir teline ayrı ayrı kurban olduğun Ferikom. Sen gittin! . İdris yıkıldı, bitti. Bu düğün olmadan mektubunda dediğin gibi tez yetiş bana! Sözleri duyamadılar.

Ertesi gün zehirli sarmaşığın sesi hiç çıkmadı. Susan zehirli sarmaşın yerini kalbine düşen ince yakıcı sızı almıştı. O günden sonra hergün ufukları, yolları ve tarlaları gözleriyle tarayan İdris, baktığı her yerde Feriha’yı bir kez daha boşuna aradı. Son bir mucize ancak herşeyi tersine çevirebilirdi: Feriha mektubunda belirttiği gibi yetişmeliydi. Düğün yapılmadan yetişmeliydi! İdris annesinin sözleri, zehirli sarmaşığın hücumu ve Asiye’ye rağmen; Feriha’nın geldiği an, gözünün Feriha’dan başka hiçbir şeyi görmeyeceğini çok iyi biliyordu!

Asiye ile söz kesildikten sonra günler hızla düğün gününe doğru akmaya başladı. Daha önce bir günün bir yıl kadar uzadığını bilen İdris baharın bir anda gelişini o yıl anlayamadı bile. Düğün günü hızla yaklaşırken, ortalarda ne Feriha vardı ne de Feriha’nın geleceğine dair en ufak bir işaret. Feriha’nın gönderdiği mektup da sanki hiç gelmemiş gibi hayal perdesinin sisli hatıralarına karışmış, yerini teker teker ezbere bildiği o çizilmiş sözler; batan her güneş ile birer birer yerlerinden sökülüp düşüyorlardı. Yeleğinin iç cebindeki Feriha’nın mendili de olmasa, her şeyin bir rüya olduğuna kendisi bile inanacaktı.

Mayıs ayının sonlarına doğru; Feriha’nın göderdiği mektuptaki bir kelime ve son cümle: ’Tertemiz... Senin Ferikon sana gelecek! ’ hariç, bütün kelime ve cümleler aklın ezberleyen sayfalarından silinince İdris kendisine şaşırdı. Yaşadığı hüzün dolu günler, uykusuz geceler, kırılan umutlar ve Feriha’nın dinmeyen hasreti, henüz genç yaşta hafızasını da zayıflatmıştı.
Bahçedeki sarı ve beyaz güller daima kızıl güllerden önce çiçek açıyorlardı. İdris açan güllere doğru yürüdü. Kızıl güllerin hepsi tomurcuktaydı. İrili ufaklı onlarca tomurcuk taze dalların ucuna yerleşmişti. Gözleri tomurcukların üzerinde dolaşırken bir anda, Mayısın son günlerinde öğle güneşini selamlayan, tomurcuktan henüz açmış tek bir adet kızıl gülü fark etti. Yeşil tomurcuktan fışkıran kan rengiyle kendini ya ertesi günkü düğüne veya Feriha’ya hazırlamıştı. Anlaşılan diğerleri de birkaç gün içinde peş peşe açacaklardı. Biraz dikkat edince zayıflayan hafızasına rağmen Feriha’ya götürdüğü kızıl gülü kestiği dal olduğunu hatırlayıverdiği an; içindeki o yakıcı ince sızı da kendisini daha çok hissettirdi.

-Niçin bu kadar erken açtın kızıl gül? dedi. Niçin bu kadar erken açtın? Yarın düğünüm var diye mi bu telaşın gül? Kendini düğüne mi yetiştiriyorsun yoksa düğünden önce Ferikom mu gelecek? Kime hazırladın kendini gül, kime hazırladın? İdris seni kime versin gül... Kime versin? Kendin biliyor musun gül? Bilmezsen açmazdın gül, hepsinden önce davranmazdın gül! diyerek güllerin yanından ayrılırken, bahçenin açık tarafına doğru yürüdü. Gözlerinin görebildiği her alanı umutsuzca bir kez daha süzdü!

(Üçüncü bölümün sonu.)

Beğen

( İrfan Yılmaz )
Kayıt Tarihi:14 Kasım 2011 Pazartesi 21:33:00

KıZıL GÜL - III. BÖLÜM. YAZISI'NA YORUM YAP
"Kızıl Gül - III. Bölüm." başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR
Tercanlı24
3 Aralık 2011 Cumartesi 14:47:05
Emeğinize sağlık sizi okumak güzeldi selam ve saygılarımla

Cevap Yaz
Sedat_ERDOGDU
16 Kasım 2011 Çarşamba 12:18:28
İdris ve Feriha' aşkına Şahin karıştı, merakla bekliyorum ....güzeldi

Cevap Yaz
inci*
15 Kasım 2011 Salı 11:19:07
İrfan bey , yazdıklarınızı okumaktan çok memnunum. Gerçekten mithişler. emeğinize ve elinize sağlık diliyorum. saygılar.

Cevap Yaz
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.