Hakk yazarsa olur.
Hakk mı yazar, kul mu çizer? Bu bilinmezliğin ve talihsizliklerin suçunu sabi Tanrı’ya; yaratıcı da köleye atar.
Akan suların geçtiği köprü altları kusar söylenmemesi gerekenleri.
Gizli kapılar ardındaki gölgeler ciyaklar eşiklere ağızlarını dayayarak.
"Yerin kulağı var" der avratlar.
Ama yerin kulağı olmaz ki!
Yer insan mı?
İnsan duysa ne olur ki?
Kişi konuşmazsa duymanın ne anlamı olur ki?
Duymazsan konuşabilir misin?
Bülbül duymaz gülden bir güzel söz dahi ama cıvıldamaya devam eder ya...
Kumpas içinde kanat çırpan nicelere ne yazık!
Aşk bir kumpas.
Hain ve vefasız; soğuk ve ürperten...
Alev alev yanan dünyanın ortasında çırılçıplak, dımdızlak ve çaresiz kalmaktan başka ne getirisi var ki sana?
Sonra düşersin isyana.
Düşme.
Talihsizliklerin suçlusu O’na göre sensin.
E ama hani,
"Hakk yazarsa olur" idi?
E ama hani adın "sabi" idi?