1
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
40
Okunma
Gözlerim kör karanlığın içinde güneşini beklerken, bir şiirin, bir hikâyenin o sonsuz şefkatiyle saran kollarına bıraktım kendimi. Okudum, okudum…
Okurken insan hiç yalnız olmuyor. Yüzlerce kelimenin, seni kendi sürüncemelerinden, acabalarından ayıran o muhteşem büyüsünde gerçeği bile unutabiliyorsun zaman zaman.
Yazmak diyorum; ne güzel bir eylem.
Okumak diyorum; yazanı, yazdıranı, yazılanı… Ne muhteşem bir duyumsama!
Hani hepimizin kocaman bir yalnızlığı var ya, zaman zaman içine düştüğümüz… Biz onu zamansızlıkla kapatmaya çalışsak da zaman sızılarını içimizde duymaya hiçbir şey engel değil.
İşte bu yüzden:
Şiir ilaçtır.
Şair hassastır.
Kalemin kalbine dokunanlara dokunmayın, derim.
Şiir aşktır.
Aşkla yazan, aşkla imtihana hep hazırdır…
Bahar gelsin,
har gelsin.
Renkleri unuttuk,
çiçekleri unuttuk,
bizi unuttuk.
Güneş bekliyor,
umut bekliyor.
Yok edilen yarınların mezarına ektiğimiz çiçekleri unuttuk;
ki o çiçekler elbet açacak.
Bahar gelsin,
ar gelsin.
Karanlığı iz tutan
yüzümüze…
YILDIZ
5.0
100% (3)
Cevap Yaz