Köleliğin en kötüsü, kendi nefsine köle olmaktır. (La Fontaine) [Paylaş]
E-mail: Şifre: Facebook ile bağlan Üye ol | Şifremi Unuttum
Türkiye Şiir Platformu
ANASAYFA ŞİİRLER Edebiyat Defteri YAZILAR Edebiyat Defteri FORUM Edebiyat Defteri ETKİNLİKLER Edebiyat Defteri NEDİR? Edebiyat Defteri Kitap KİTAP  Edebiyat Defteri Tv TİVİ Edebiyat Defteri Sesli Şiirler MÜZİK Edebiyat Defteri BLOG Edebiyat Defteri Atölyeler ATÖLYE  Edebiyat Defteri BİCÜMLE Edebiyat Defteri ARAMA Edebiyat Defteri İLETİŞİM

AŞKIN PADİŞAHI...

AŞKIN PADİŞAHI...


Mutsuz olma hakkımı kullanıyorum cüzi irademde akışkan bir rahmet: ben ki vefalı yüreğimin müridi sıradan bir telaşım.

İçimin iklimlerinde savruk saçlarım; duyulmaz nidalarım…

Ben ki öykündüğüm mavide su kadar duru olmaya meylettim hattı zarında ölümle sözlendim bir çöl çiçeği olma hakkımı kullandım ve çölde yaşamaya mahkûm kılındım.

İçimdeki ökse otu bir de mehtabın şakrak sesi endamlı bir vazgeçişle kümelendim satır başında doğurgan bir telaşla ötelendim de.

Kandım.

Karaydı yazım.

Kanıksadım.

Kardım dünümü saklı tuttuğum niyazımla öykündüm anama.

Beylik nazarında dünün biçtim kefen bezimi: içimde bin bir m/eziyet, ahkâmların ısrarında şafağı attı mevsimin ve düştüm gözünden sırdaş hayallerimin.

Ölüme çanak tutan hazan varlığın da kutsalı sevdalandığım rüzgâra verdim sırlarımı ve çakıl taşı serptim ömrün gediklerinde bir su perisi idim aşkın nezdinde domdom kurşunu.

Maviye tapınan göçmen kuşlara yol verdim ve çıktım yoldan.

Feriydim hüznün: sönmedim de.

Çocuktum kimi zaman ve çocuk neşemle sapla samanı ayırmayı ancak kırkından sonra öğrendim yine herkesi dost bildim varsın nifak sokulası yüreklerde tezat bir sestim, mevsimin teninde ısrarla dolaşırken gözlerim methiyeler dizdim servi ağaçlarında süklüm püklüm kuşlardan haz etmezken haris yürekler çağlayan sesinde aşkın idrakimi sonlandırıp düştüm aşka ki gözlerimde perde kimi zaman içimde uçuşan tüller, zamana yenik düşmeyen aciz benliğimle firar ettim vücudumdan.

Topraktan gelmiştim madem.

Matemdi madem kavuşulası bir özlem…

Mihrabın çehresinde dolunay; aşkın huzmesinde delişmen şarkılar…nakaratı olmaya özendim günün ve seyrelen günün.

Tümden gelen heyecanımda saklıydı yüreğimin sönmeyen feri belki de gazabına uğradığım telaşlı sitemi yoldaş bildiğim imlerin ve kalem oynarken kahır çektim; kahrıma mil çektim derken mimoza düşlerime tohum ektim.

Açmayı beklediğim kadar ertelendiğim.

Nazında sevecen huzmesi yüreğin püsküllü iç sesim.

Bir rediftim.

Bir rivayet belki de.

Kürediğim mevsimde aşka delalet bir esaret ile sefasını sürdüm cefanın ve tabanlarım yandı kendimi aramaktan ve rast geldim Mevla’ma öyle ki zencefil kokan saçlarında yârin, narin sevda masalları derledim ölü doğan çocuklarımdan yaptığım her destede derdest bir yenilgi ve çöken yüzünde esaretin muğlak cesareti de emir bildim bilfiil kaykıldığım bazen sonlandığım bazen nazlandığım densiz hüznümü tescil ettim her martavalda bir yenilgi unsuru iken ölümle sırdaş mevsimde kayralar addettim aşka düşkün kollarında imkânsızın özlemin saçlarını okşadım yârin yerine.

Sükûn benzeri teninde tehir ettiğim hayatın sedasına yenik düştüm tüm üşümüş sözcükleri tıktım heybeme ve acımla devşirdim günü biteviye sersemlediğim gecenin titrine binaen kükreyen kalemin solgun yüzünde bir teyit mekanizması iken öykündüğüm gülücük ben payidar kılmakla paye vermek arasında bir seçim yaptım ve düşlerin hükmüne vakıf düşkünlüğümü tescil ettiğim aşkın manzumesinde sıradan bir günü sıra dışı bir sevinçle yığdım sayfanın ortasına.

Hükümranlığında beyitlerin kale almadığım kadar da vardı içimde dillenen muradın öznesi olmaya aday tanrısal bir güdü ile rüştünü ispat ettim zaaflarımın ve sırlarıma serler sundum.

Ben ki beylik bir nazire ve dökülen nifak tohumlarından azat edildiğimi şerh düştüm.

Şahtım.

Şahbaz oldum.

Mademki sırrımın kâtibiydi o.

Sırlarımı yazardı madem her matemde.

‘’Ben bir padişahtım.
Bir sarayım, bir ülkem, bir tebaam, bir saltanat arabam ve bir de sır kâtibim vardı.
Ben padişahtım. Hep başkaları için yaşadım. Kendim için göz yaşı dökmeye hakkım yoktu. Ve sadece mutsuz olma hakkımı kullandım. İsim. İmza. Tarih, gün gibi aklımda.’’ (N. Bekiroğlu)

Keyfimin paşasıydı madem mekân ve zaman.

Aşkın padişahıydım ben başkaları yerine seven.

Sırlarımı döktüğüm iklimin yapraklarında feri sönen bir yıldızdım Ay’ın da hicvi ile içimdeki ateşe ve acıya tutsak…








Etiketler:


7 Kasım 2019 Perşembe 21:24:30


Dost emeğine kalemine yüreğine sağlık selam ve saygılar


    [ Cevap yaz ]    

7 Kasım 2019 Perşembe 15:52:11

Okuduğunuz yorum yazar tarafından etkili yorum olarak seçilmiştir.

“Mutsuz olma hakkımı kullanıyorum cüzi irademde akışkan bir rahmet: ben ki vefalı yüreğimin müridi sıradan bir telaşım.”

Bizler gönülden sevenler yazar ve şairler, İnsanların, sürekli mutlu olmaları gerektiğine inandığı için tüm mutluluklarımızı onlar için feda ederken mutsuz olsak da, onlar mutlu olunca zaten mutlu oluyoruz. Oysa sanki tüm insanlık mutsuz yaşamak bir kader sanırken ve yanılırken bu yanlış algılarla yaşarken bizler bu algıyı yıkmak için, fikrin sancısını çekerek, mutluluğumuzu onlar için feda ederken zaten mutlu oluyoruz. Bazıları insanlığın mutlu olmasını isteyen bizleri samimi bulmasa da bir histeri nöbeti içinde sanki duyu ve duygu hislerimizin bozukluğu içinde serap gördüğümüzü sansa da bu böyle değil, Rabbimizin verdiği yazma aşkının imanımızın bir parçasıdır lakin bun bilmezler, yazanlara gönül dolusu gönülden selamlarımla, emeğine gönlüne sağlık Yıldız gülüm kardeşim, selamlarımla.


    [ Cevap yaz ]    

glenay  | nazik gülünay
6 Kasım 2019 Çarşamba 22:48:35


Sevgili arkadaşım,
yazılarını şiirlerinden farklı bulmuyorum.

Şiir gibi bir yazıydı.

Tebrikler,

sevgilerimle..


    [ Cevap yaz ]    




AŞKIN PADİŞAHI... başlıklı yazıya eleştiri yazabilmeniz için üye olmalısınız.

Üye değilseniz üye olmak için tıklayın.


Bilgi
Yayınlanma Tarihi:
6.11.2019 21:23:24
Toplam 3 yorum yapıldı
253 çoğul gösterim
201 tekil gösterim


Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.