Şöhret, kazanmak zorunda olduğumuz bir şeydir; şeref, kaybetmemek zorunda olduğumuz bir şey. SCHOPENHAUER [Paylaş]
E-mail: Şifre: Facebook ile bağlan Üye ol | Şifremi Unuttum
Türkiye Şiir Platformu
ANASAYFA ŞİİRLER Edebiyat Defteri YAZILAR Edebiyat Defteri FORUM Edebiyat Defteri ETKİNLİKLER Edebiyat Defteri NEDİR? Edebiyat Defteri Kitap KİTAP  Edebiyat Defteri Tv TİVİ Edebiyat Defteri Sesli Şiirler MÜZİK Edebiyat Defteri BLOG Edebiyat Defteri Atölyeler ATÖLYE  Edebiyat Defteri BİCÜMLE Edebiyat Defteri ARAMA Edebiyat Defteri İLETİŞİM

TATAR FERİT

TATAR FERİT

Yıl 1976. Kayseri de ki görevim den sonra tayinim İstanbul Alemdağ Füze birliğine çıktı. Tayinler kolay değildir. Kiralık ev bulmanın, taşınmanın yanı sıra yeni dostlar edinmek, yeni Birliğe alışmak zaman alır. Birliğimizin gazinosunda oturuyoruz. Biri girdi içeri. Yanıma geldi. Elimi sıktı:
“Hoş geldin arkadaşım. Hayırlı olsun. Ben Tatar Ferit. İnşallah ev bulmuş taşınmışsındır. Bir sorunun olursa yardımcı olmak bizlerin görevi.”

Ferit benden kıdemli. Rütbesinden belli. Hani derler ya-çayda dem, askerde kıdem- Havacılarda öyle kendinden kıdemli herkese- Komutanım- demek yoktur. Ağabey deriz. Ferit’e ağabey diyeceğim ama benden genç. Uzun boylu. Yakışıklı. Üniforması özel bir terzinin elinden çıkmış. Hele bir saçları var ki, hayran olmamak elde değil. Arkaya taralı saçları, hafiden kulaklarını örtmüş. Bizlerin tıraş standartlarına göre favorileri de biraz uzun.

“ Çok şükür bir sorunum kalmadı. Yerleştim. Sağ ol Ferit ağabey.”

Orada bulunanlardan birisi gülerek:

“Ferit –ağabey- lafını sevmez. O na büyüğü de küçüğü de TATAR FERİT der.”
Tatar Ferit:
“Evet, kardeşim bana Tatar Ferit dersen memnun olurum.”

O günden sonra ben de kendisine hep Tatar Ferit dedim. Tatar Ferit adeta onun markası gibiydi.
İlerleyen zamanlarda Tatar Ferit’i herkes gibi ben de çok sevdim. Konuşkan, şakacı, zeki, pratik, kültürlü, iş bitirici bir insandı. Birlikte belirli bir görevi yoktu. Nerede bir sorun var? Gönderilirdi Tatar Ferit. O halleder dönerdi.

Şimdi uygulama nasıldır bilmiyorum. O yıllarda her sene Şile de denize füze atış eğitimi yapılırdı. Bu eğitimi izlemeye üst rütbeli personel ve protokolün yanı sıra halktan da seyirciler gelirdi.

Bir atış öncesi Tatar Ferit’e:

“Yanına iki de çömez al (Silahlı Kuvvetlerde yeni mezunlara Çömez denilir). Şile ye gidin. Protokol çadırını kurdurup, oturma yerlerini düzenleyin.” Diye emir verilmiş.

İlk gün çalışmalar bitmeyince geri dönememişler. Atış nedeniyle Askeri tesislerde ki odalar dolu olduğundan, Tatar Ferit iki çömeziyle aynı odada kalmış.

Akşam olmuş yatacaklar. Tatar Ferit:
“Hadi bakalım çömezler yatın artık.”
“Olur, mu şefim? Siz yatmadan biz yatmayız.”
Ne kadar ısrar etse de çömezleri kendinden önce yatmaya ikna edememiş. Mecburen önce kendisi yatmış.
Sabah olmuş, çömezler önceden kalkmışlar. Gördükleri manzara karşısında İkisi de korkudan titremiş. Ellerini açıp dua etmişler. Tatar Ferit’in favorisi burnunun üstünde, başı saçlarıyla birlikte kulağının üstüne düşmüş.
Çömezlerden birisi ağlayarak:
“Şefim kalk seni cin çarpmış. Başın dönmüş.”
Tatar Ferit sinirle doğrulmuş yataktan:
“Ulan eşşek herifler. Ben size yatın dedim. Dinlemediniz beni. Siz yattıktan sonra ben peruğumu çıkartacak önceden kalkıp, sizlere göstermeden takacaktım.”
Kaldırmış atmış peruğunu yere. Sonra da tekrar başına takıp:
“Bana bakın bu gördükleriniz bura da kalacak. Sonrasını siz düşünün”
Çömezlerden, bazen yumuşak bir dille, bazen de tehditle gördüklerinin aralarında kalacağına dair söz almış.
Hani derler ya “İki kişinin bildiği sır değildir diye. Aradan geçen süre de yeni Birliğime alıştım. Sevdiklerim, sevenlerim oldu.
Çömezler bana Tatar Ferit’ le yaşadıklarını aramızda kalması şartıyla anlattılar. Ben sözümü tuttum. Tatar Ferit’in peruğunu bilen birçok kişi gibi kendisine hissettirmemeye dikkat ettim.

Tatar Ferit eşi tarafından zengin biriydi. Zorunlu hizmetini bitirir bitirmez emekliye ayrıldı. Ona verdiğimiz veda yemeğinde bana:
“Biliyordun değil mi?” Dedi.
Sadece güldüm. Bu gülüş bildiğimin sessiz cevabıydı.

“Bak kardeşim beni severler. Komutan peruk takmama özel izin verdi. Saçlarımızın dökülmesi Tanrının bize bir cezası. Belki de ödülü bilmiyorum. Önemli olan zarf değil mazruftur. Kabul etmek lazım. Ben kabul edemedim işte. Senin de saçların dökülüyor. Gerçeğin; bir gün ortaya çıkmak gibi kötü bir huyu vardır. Sakın benim yaptığımı yapma.”

Dinledim Tatar Ferit’i zamanla kabullendim kelliği. Alıştım da. Hatta sevdim bile.

Eğer ben de peruk taksaydım Suat Zobu kardeşim nasıl öpecekti kel başımdan…
Değil mi ama?







Etiketler:


glenay  | nazik gülünay
23 Eylül 2019 Pazartesi 23:25:42


İlginç bir yazı.

Tebrikler gönülden

selâmlar saygılar..


    [ Cevap yaz ]    

muslumbayram  | müslüm bayram
23 Eylül 2019 Pazartesi 13:28:36


Değerli Bedri abim
Biz erkeklerin en çok anısı genellikle askerlikten olur, oysa topu topu kısa dönem yaptım ben 8 aydı benim gittiğimde
ve bir sürü olay yaşadım
başıma gelmeyen olay kalmadı
anlatsam da kimse inanmıyor
yaptıklarıma
az kalsın askerliği yakıyordum

neyse asıl mevzu siz ve bu muhteşem yazınız tabi
sizde ki anıların yanında bizim kisinin kıymeti harbiyesi olmaz
;)) O engin yüreğinize kaleminize sağlıklar diler
bir sonraki yazı ve şiirlerinizi sabırsızlıkla beklerim

öperim ellerinizden
saygılarımla


    [ Cevap yaz ]    

Emine UYSAL (EMİNE45)  | emine uysal
23 Eylül 2019 Pazartesi 12:45:32


Ne güzel bir anı, iyi ki kimse duymadı Tatar Ferit'in kellesini. Bazı anılar yıllar geçse de unutulmuyor, askerlik, hastane gibi. Tebrik ederim komutanım, gülümseyin yine. Var olun.


    [ Cevap yaz ]    

Serap IRKÖRÜCÜ  | Serap  Irkörücü
23 Eylül 2019 Pazartesi 10:06:31

Okuduğunuz yorum yazar tarafından etkili yorum olarak seçilmiştir.

Ne kadar doğal ve içten bir anlatım dili var öykünün...

Tasvirlerin detayıyla finali o kadar ustaca bağlıyorsunuz ki... 'hele bir saçları var ki' anlatım vurgusu, bitişte onunla ilgili bir bağlantı olduğunu sezdiriyor. Hani Çehov'un ünlü sözü gibi: "Duvarda bir tüfekten söz ediliyorsa, öykünün sonunda o tüfek patlamalıdır." Aynı onun gibi vurucu olmuş...

Öyküleyici anlatımdaki ustalığınızı tescilleyen 'Günün Yazısı' taltifinizle sizi kutlarım Bedri Bey.

Daha nicelerine.

Saygılarımla.



    [ Cevap yaz ]    

23 Eylül 2019 Pazartesi 01:57:06


Bedri bey, bu güzel ve gülümseten yazıyı gün içinde okumuş ve beğenmiştim..Tebrikler ve Selamlarımla


    [ Cevap yaz ]    

22 Eylül 2019 Pazar 18:22:41


:) valla billa..

Sen çok yaşa emiiiii.....

VAROL Ağabeyim peruk takmadığın için de sağol. Nasıl öpecektim ya değilse..

Ellerinden ve kellerinden öpüyorum..

Hele o gülen yüzünden..

Eyvallah. Yazı çok güzeldi sağol.


    [ Cevap yaz ]    




TATAR FERİT başlıklı yazıya eleştiri yazabilmeniz için üye olmalısınız.

Üye değilseniz üye olmak için tıklayın.



Günün Yazısı
Okuduğunuz yazı 23.9.2019 tarihinde günün yazısı olarak seçilmiştir.

Bilgi
Yayınlanma Tarihi:
22.9.2019 16:23:34
Toplam 6 yorum yapıldı
330 çoğul gösterim
193 tekil gösterim


Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.