Her yaprağımda adın, her kokumda izin.
Kat beni yüreğine, vatanın olsun kalbim,
Ben seninle varım, sensin bana her şey.
Kurban olayım gülüşüne, nefesine,
...
Devamını oku »
her zaman sevgiyle yazılmıyor,
bazen eksik bir cümlenin ortasında
suskun bir kalp bırakıyor.
Sevenle değilmiş sadece,
...
Devamını oku »
Yorulmak bilmeyenlerin ellerinde kovası var .
Yangını söndürmek için gelip su dolduruyorlar
Durmadan gidip geliyorlar ...
Ayaklarının sesi var !
Neredeyim derseniz ;
...
Devamını oku »
Toprak
Teni toprak gibi pütürlü
Yağmur yağmış sanki etrafına yayıyor kokusunu
Toprak alıyordu insanı içine
Bir tek toprak kabul ediyordu ölünce
...
Devamını oku »
Bağ, tek bir asma değil, bir araya gelmiş bir iradedir. Burası, her şeyin sıralı, hizalı ve toprağın ritmine bağlı olduğu bir alandır. Tepeden bakıldığında, raylar gibi uzanan sıralar, insan elinin doğayı sevgiyle ama kararlılıkla şekillendirdiği bir sanat eseri gibidir. Bağ, bir tarla değil, bir orkestranın prova salonudur.
Buradaki sessizlik aldatıcıdır. Rüzgârın yapraklar arasında çıkardığı hışırtı, sanki toprağın yüzlerce yıllık hikayesini fısıldar. Yazın yoğun sıcağı, nemin ağırlığı, hepsi üzümün içinde toplanır. Ve sonra, sonbahar gelir.
Hasat zamanı, bağın en gürültülü, en neşeli anıdır. Eller keser, sepetler dolar, kahkahalar yankılanır. Bu, sadece bir toplama eylemi değil, bir ritüeldir. Bütün bir yılın emeğinin, güneşe, suya ve sabra verilen sözün yerine getirildiği andır. Bu coşku, sadece meyvenin tatlılığından değil, ortak bir amaç uğruna çalışmanın verdiği basit ve derin tatminden kaynaklanır.
...
Devamını oku »
Bir nefeslik ömür, döner O’na.
Ne mal kalır, ne makam, ne ad,
Toprakta eşitlenir her bir zat.
Bir gün çağrılır ruh, terk eder bedeni,
...
Devamını oku »
Kösedağ’dan Cudi’ye dek, yankılanır sesimiz,
Bir çoban türküsüyle doğar sabahlarımız,
Bir annenin duasında yeşerir köklerimiz.
Göç yollarında hep biz vardık,
...
Devamını oku »
Toplu iğne yokmuş! yirmi yıl önce
Cuvaldız vardı ya, daha ne olsun
"Kuzgun yavrusunu anka görünce"
Teselli de vaiz kendini bulsun
...
Devamını oku »
Rüzgârın susuz dudaklarıyla öpüle öpüle.
Kimse bilmedi;
Ben kuraklıkta bile su taşıyan bir sırdım —
Toprağın en derin suskunluğunda saklı bir rahmet.
...
Devamını oku »
VEZİN: (Mef’ulü+ Mefaılü+ Mefaılü+ Feul)
Bir avuç toprağız rahmetle gelen suyuz
Havva'nın neslinden, Adem babadan soyuz
...
Devamını oku »
