30-07-2013
15:36

KISA AMA BELKİ DE ÖZ

...

Serin serin esiyordu rüzgâr. Etrafta ne bir kuş cıvıltısı kalmıştı ne de mutlu insanların sesleri…
Herkes bir yerlere çekilip çok kötü bir bir gerçeği unutmaya çalışıyordu. İnsanlar gözleri ile birlikte yüreği ile de ağlıyordu sanki.
Herkes adeta yetim kalmıştı. Boynu bükük, her şeyden mahrum gibi…
Aslında bunların tek bir sebebi vardı. O an bütün ömürleri boyunca yaşayacakları en kötü şeyi yaşamıştı insanlar.
O gün… O gün Peygamberimiz ölmüştü. Gönüllerin şahı, Allah’ın en birinci kulu, insanların örnek aldığı, herkes tarafından büyük bir aşkla sevilen biricik H.z Muhammed (S.A.V) ölmüştü. Onun nefesinin kesildiği an sanki herkes nefesini yitirmişti. Büyüklü küçüklü herkes hıçkıra hıçkıra ağlıyor, kimsenin ağzından bir tek kelime bile çıkmıyordu. Güller bile boynunu bükmüştü.Onlar bile bu duruma dayanamıyordu.

...

ne dosta sözüm var ne de düşmana
sabır eleğinden çok oldu geçtim
bir sevda düştü de garip başıma
derdimi dermandır diyerek içtim

...

...

...

şimdi bir dua güzergahında bir mazlum
bir ah hizasında titretmekte dünyayı
bakır rengi sukutun derin dibine
bırakıp gittiği yetimleri damlamakta


...

Sensiz kaldığımı kimse bilmesin,
Çaresiz kaldığımı kimse anlamasın,
Sus yüreğim sus kimseler duymasın.

Sus yüreğim sus, sancı içimizde

...

Yüreği konuşur sustuğu kadar

Yani anlayacağın azizim


...

Her an patlama aşamasında
Haykırıyor büyük bir edayla
Hıçkırıklar içinde bağırarak hiç susmadan,
Usanmadan içini dökmek istiyor
Ve sonra yine susuyor,

...

Seni severken ben
Kapında köle ettin beni sen
Şimdi soruyorum sana neden nedennnn

Hak edecek ne ettim

...