Unut demiş, yazdığı o son fasılda ablan.
Gökyüzü yanıyorken, gökyüzünü mü unutayım.
İnanmış, kanmış gibi yapın öylesine yalandan.
Dünyayı yakıp, izlerini silmiş gibi mi yapayım!

Unut demiş, öylesine sıradan, öylesine basit!
Sensizliğin kabrinde, ölümü mü unutayım.
Unut demiş, nereye istersen unut ve git.
Kararmış bir günde, geceyi mi unutayım.

Unut!Her ne yaşadıysan içinde ve de dışında.
Boğuluyorken, boğulduğum suyu mu unutayım.
Sığmıyor iki heceye, öyle değil kolayda.
Her köşesinde seni gördüğüm şehri mi unutayım!

Unut kendini, her şeyi dercesine yazmış.
Karlı bir kış gününde, beyazı mı unutayım.
Ne kadar denesem de meğer hepsi yalanmış.
Kulaklarımda çınlıyorken, sesini mi unutayım.

Umut penceresinden, unut haykırıyorken.
Bulutlu bir günde, bulutu mu unutayım!
Unutmayı demelerden bıkmış, yorulmuşken.
Susuz çöllerde dönüp, suyu mu unutayım!

Unut demiş, görünmede artık buralarda.
Yüreğim yanıyorken, yangını mı unutayım.
Unut sil gözlerinden, sil onu aklından da.
Düştüğüm her çukurda, çukuru mu unutayım.

Çehrelerde mevzilenmiş sahte, yalan sevdalar.
Dikenler içinde dönüyorum, dikeni mi unutayım.
Kendimi kaybedip, seni bulduruyor bu sokaklar.
Sırılsıklam bir yağmurda, yağmuru mu unutayım.

Söylenmiyor artık, değiliz kaşan parkta, okulda.
Senle büyüttüğüm, o seni mi unutayım.
Gönülden gelenler tıkanıyor hep boğazda.
Her seferinde yutkunduğum sevdayı mı unutayım.

Gecemi aydınlatan ay, günüme güneş sensin.
Işığa hasret bir köleyim, ışığı mı unutayım.
Gözümden süzülen o ilk damla hasret sensin.
Çöle düşmüş balık benim, çölü mü unutayım.

Her gece düşüyorum beyaz bir çukura.
Her güne uyandığım gamzeni mi unutayım.
Tamam, anladım, biliyorum unutmalıyım da.
Günümü aydınlatan güneşi mi unutayım…

BURHAN SEVİMLİGİL