"övgüsüz bir muhteşemlik olmalı bu
kendiliğinden
çünkü bulutlar kapatınca güneşi
kızgın bir rüzgar savurunca ağaçları
içine kapanıverirsin
sarılıp kendine geçmesini beklerken
fırtınanın tadı başkadır" muhteşemsiniz " içine kapanıverirsin" çok çok etkiledi...


"sular eğleniyor alışıldık cümbüşle
eğlenmek varoluşun tek gayesi
onlara bakmadan geçip gitmek
bırakmak demektir yaşamın ellini" Aynen öyle. yüreğinizi lotus çiçeği korusun tüm kirli masallardan...

Çok güzel, hem öğreten hem düşündüren şiir. Yağmur ormanlarında yaşayan büyülü çiçek. İnsan da yapabilmeli bunu, çamurunun içinden böyle rengarenk açabilmeli. Rüzgar deyince ay düşer aklıma, çünkü ay olmasaydı başka bazı gezegenlerdeki gibi dünyada da rüzgarlar hayatın oluşmasına izin vermeyecek kadar şiddetli olacaktı, fırtınalar ve kasırgalar hiç eksik olmayacaktı. Biz onu romantik ışığıyla biliriz hep, güneşin yaşamı var ettiğinden dem vururuz da hayatın en yakın dayanağını bilmeyiz. Yine ayın çekim gücü sayesinde dünyanın çekirdeğindeki ateş harlı sıvı halde kalır. Öyle kalmasa dünyanın manyetik alanı sabit kalamaz dünya kozmik radyasyondan direkt olarak etkilenirdi. Ay dünyanın kendi etrafındaki dönüşünü yavaşlatarak elverişli iklim koşullarının oluşmasını sağlar. O olmasa hayatın hiç var olmadığı günleri 10 saat olan fırtınaları hiç dinmeyen sevimsiz bir gezegen olacaktı dünya. Med-Cezirleriyle dünyayı yıkar, akarsu vadilerinin ağızlarını açar. Kısaca ay kendisi kupkuru kalmışken dünyadaki hayatı var edendir. Her şeyin bu kadar hassas bir dengede olması nasıl da düşündürüyor insanı.

Bir de "En bilge öğretmen kuşlardır aslında" dizesini çok sevdim. Buna katılmamak mümkün mü. Kuş bakışıyla dünya çok daha anlaşılır olur çünkü.
Onlar bizim "her şey insan için" dediğimiz gibi "her şey kuşlar için" demezler. Esasen bunu hiçbir hayvan söylemez. Yukarıdan bakmanın iki anlamı var, kuş anlamı güzel, insanın tepeden bakışı ise çirkin.

Yüreğine sağlık şair, bizi güzelliklerle yüzleştirdin.