9
Yorum
20
Beğeni
5,0
Puan
1153
Okunma
Kendine yürürken i n s a n
.
Ey yurtsuz
ey öteki
ey bimar
ey yaralı ağız
kan kusuyor geçtiğin yollar koyu yeşil gömleğine
asûde bir dem’et nergisin
titrek gözlerinden can havli dökülüyor
kaç’kın ceylanın
patosda ağrısı ağrıyor aslının
öğüttükçe tınazı harın
bilmem gerekmiyor asla
bilmen gerekmez
Ey!
ha desem ağzımdan dökülen hazan
ey kimliksiz zül!
değme işliğime enaz bin eylül
Ah! dilimi yitirmişim kan’sızım
git, git!
git ve sus!
gözlerimi getirsin yitik kuşlar
dilim görmüyor ıssızıyım adsızın
Öleceksek ölelim, sus(a) ma
ha dersen kuşlar susuz yazı kanıyor
aha derse gün bademdir çiçeklenen
dil desem
annemden öncesi kanıyor
git gidebildiğin kadar ki gittiğin yerden gül bitsin idilim...
2009
5.0
100% (17)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Cevap Yaz
