Öteki ben,


Haydi ölelim. Büyük umutların, aslında ne kadar da küçük olduğunu anladığım şu mevsimde, aya tutunurcasına, uçurumlardan atlayalım. Duymasınlar yaşadığımı, sen benim 'var' olduğumu hatırlattıktan sonra.

Dert dinlemeye gelmiyorum, biliyorum Olric. Aslında taşa çarpan şu böceğin, ezilen midesinden akan mavi suya hasret bir dünyanın olduğuna dair hayaller kuran küçük bir kız çocuğuydum çok önceleri. Neyi seversem seveyim, sonbaharlardan daha çok sevemedim hiçbir mevsimi; kendimi öldürdüğüm göçlerin suskun kaldığı doğum sabahlarım ardınca. Güneşlerde yitirmiştim, güneşler; konuştukça büyümeyen yaşlılar gibi; neyi seversem seveyim hep 'göç' oldu tanıdığım hayatım. Silinmeye ihtiyacı olan hayatın ta kendisiyken, ben silindim her başarısız denemelerim sonrasında. Zamana çekilen, zamana bölünen ve içimde büyüttüğüm acılalarla çarpttığım bir hayatım doğdu. Bilemedim.

-Toprak doyurur ruhu
Soğukken mermerler
Kar eğilir öper yalnızca alnından

Hiç mi sevgi görmedi şu ellerde, ne kadar da yakıyor; ne kadar da kahrediyor zamanı imgesi yırtık acılar. Ne kadar söylesem, ne kadar bağırsam; sustuğumdan hep bir eksik yaşıyorum hayatı. Kime sormaya gitmeliyim, kimden aldığımı unuttuğum beyazlığımı. Yoksa bir şiirin doğmadan önce ki son sancısı mıdır şu düşündüklerim?

-Şiirdi bir çeşit
Yüreğin yaban argosu

Derdine mi düştüm; derdine mi bir çelenk mi göndereyim aynamın sonra ki beni anlatan pervazsızlığında.

Beni sen anla, sen. Seni ben anlamaya, beni sen anladığın zaman başlayacağım. Beni anlayan sen isen, haydi korkma! Şu son melodram olmalı, son olmalı ki; ben üzülmeden sen ağlamalısın, benli acılarla, benli dünyanda.

-Ben üzülmem, benim üzüldüğümü de nereden çıkıyorsun Olric?

Bak,
şu paragrafımın altında yeni bir salyangozun doğumuna şahit ediyorum
yine bana dair senden k/anıtların mabetlerini.

Dölünde yabancı uyruk hayaller karışmış harlar,
tanrıçaların bileklerinde hamur açıyor, hamur açıyor sakallı
nasıl da ötekileştirildiğimizin bir kanıtı oluyor şu kıskıvrak ölüme ait fısıltılar.

-Olric ayrılmalıyım buralardan..

-Bir ateşe doğru gitmene, giderken yorulduğuna ş/ahit şu yankılar.

Yabancı sözlerin, esasında hiç de uzak olmadığını anlarken, toprağı deşeleyen parmaklarımın arasında kurtlar bulursam, o kurtları gökyüzünde gezinen şeytanlara vereceğime söz veriyorum Olric!

Kurtulmalıyım. Sokaklar tutsak. Karanlık bol. Kuluyuz kendi yarattığımız efendilerin...

Soluyorsam, bir sebebi; ölüyorsam bir başlangıcı var. Dudağımda kuruyan yeşillikleri, birileri ıslatacak yeniden. Kanmaya kanan, biri daha var şimdi kahverengi masallardan.

-Nefessiz kalıyorum Olric.


Ölelim Olric
Ay kuzguni



Hürmetle...