Beni tanıdınız mı?
Ben gözleri gök mavisi, saçları altın sarısı
Kaderi kömür karası
Omzunda kahpe kurşun yarası olan
Filistin’li çocuk

Ninniler söyleyemedi annem
Bakakaldı öylece
Babam mı?
Ondan kelime-i şahadet duydum sadece
Göçtüğünde kan vardı yüzünde
İnanç vardı
Terkedilmişliğin, yalnızlığın, ihanete uğramışlığın
Direnişin izi vardı
Ablama anne dedim hep
Ki ablam sekiz yaşındaydı
O da küçüktü ama hep yanı başımdaydı

Benim ülkemde bebekler mama yemez
Bilmezler tadını
Acı ile gözyaşı ile doyarlar
Ve çabucak büyürler
Ölmek için büyürler
Ülkemde bebekler çocuk olamazlar
Benim de çocukluğum olmadı
Bisikletim olmadı misketim olmadı
Tek oyuncağım vardı
Sapanım
Oyunum çok basit
Taş koy tanka fırlat
Öldürülünce oyun biter

Ülkemde kuşlar başka öter
biz kuş görünce korkar kaçarız
onlar da bilirler korkumuzu
kuşların rengiyle ilgilenmeyiz hiç
çünkü her kuş kahpe bir bombayı andırır bize
apansız geliveren
ölüm kusan…..
onun için bakamayız gökyüzüne
ben maviyi gözlerimden bilirim

her gün düğüne gideriz
her ölüm düğündür bize
marşlarla, ağıtlarla, alnımızın akıyla
düğüne gideriz biz
düğüne gider gibi ölüme gideriz biz
eğer ölmediysek
nefes alıyorsak
ve bakıyorsak
yaşayan bir destanız biz

Beni tanıdınız mı?
Ben gözleri gök mavisi, saçları altın sarısı
Kaderi kömür karası
Omzunda kahpe kurşun yarası olan
Filistin’li çocuk
Ensar YAŞAR