DELİ AŞK

Sen gelince
kendimden çıkıyorum.

Kapıyı açan ben değilim artık,
içeri giren sen oluyorsun
ve bütün dengelerim bozuluyor.

Sonra gidiyorsun.

Öyle sessiz değil,
ardında açık bırakılmış
bir pencere gibi gidiyorsun.
Rüzgâr giriyor içeri,
perdeler savruluyor,
ben hâlâ
sen birazdan dönecekmişsin gibi
masada iki bardak bırakıyorum.

Ne garip…

Sana kızıyorum,
sonra seni özlüyorum.
Seni özlüyorum,
sonra kendime kızıyorum.

Aşk dediğin buysa
ben bu işte
aklı başında biri değilim.

Bir gün
“Gel,” diyorum içimden.

Ertesi gün
“Git, ne olur git.”

Ama sen ne zaman gitsen
kalbinin bir parçasını
bende unutuyorsun.

Ben de onu
inatla saklıyorum.

Belki bu yüzden
bitmiyor hiçbir şey.

Sen dönüyorsun,
ben susuyorum.

Ben yaklaşınca
sen uzaklaşıyorsun.

İki deli gibi
aynı aşkın içinde
birbirimizi arıyoruz.

Ve her seferinde
birimiz buluyor,
öteki kayboluyor.

Ben bu aşka
aklımı koymadım.

Kalbimi de değil.

Ben sana
kendimi bıraktım.

Şimdi ne zaman
git desen
içimde bir yer
“kal” diye bağırıyor.

Ne zaman
kal desen
korkuyorum.

Çünkü biliyorum:

Seninle yaşamak da zor,
sensiz yaşamak da.

Bizimki aşk değil belki…