1
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
49
Okunma
Bazı yaralar kapanmaz,
sadece susmayı öğrenir.
Üstüne ince bir kabuk çeker hayat,
sen iyileştim sanırsın.
Sonra bir gün
hiç beklemediğin bir söz,
eski bir koku,
bir şarkının ortasında kalan o tanıdık ses
kabuktan içeri girer.
Ve kanarsın.
Kimse görmez.
Çünkü insan
en çok kendi içinde kanar.
Yarasız insan yoktur;
kimi dizini kanatır,
kimi kalbini,
kimi de ömrünün en güzel yerinden kırılır.
Ben artık yaralarımı saklamıyorum.
Her biri bir yerimde duruyor,
bana kim olduğumu hatırlatıyor.
Sertleştiysem
hayattan değil,
hayatın elimden aldığı şeylerden.
Ama yine de
taş olmadım.
Çünkü bazı yaralar
insanı sertleştirir,
bazılarıysa
kalbine dokunanı
daha dikkatli sevmeyi öğretir.
Ben hâlâ seviyorum.
Sadece artık
yaralı yerlerime
herkesi yaklaştırmıyorum.
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz