Dünyayı sevgisiz büyüyen çocukların
gülüşü kurtaracak.
Çünkü onlar bilir;
bir tebessümün,
insanın içindeki gökyüzünü
açabileceğini.
​Yarım bırakılmış sevgilerin özlemiyle
sabahı,
kollarının arasına alacaklar.
Göğüslerinde biriktirdikleri
o soğuk sessizlik,
dokundukları yerde
sıcak bir fırtınaya dönüşecek.
​Taştan binaların,
buz tutmuş kalplerin arasında
çiçek açmayacaklar.
Taşın hafızasına,
yeşilin inadını yazacaklar.
​Aşısız, bakımsız, kimsesiz büyüyen
o sarmaşıklar,
duvarlara tutunmayacak.
Duvarların ne işe yaradığını
unutturarak,
bütün dünyayı saracaklar.
​Bir çocuğun kırgınlığı,
gecenin en derin yeridir.
Ama o çocuk bir gülerse;
karanlık,
kendi karanlığından utanıp
kendi içine çökecek.
​Çünkü onlar sevgiyi
hazır bulmadılar.
Hayatın sert kabuğunu söküp,
karanlığın içinden
gün ışığına çıktılar.
Bu yüzden,
ellerine geçen ilk baharı
harcamayacaklar.
​Tek bir tebessümle;
krallıkların çizdiği sınırları,
kırgınlıkların ördüğü duvarları,
silahların konuştuğu dili
hükümsüz bırakacaklar.
​Öyle bir bakacaklar ki
taş kesilmiş yüzlere;
gözlerindeki çocukluk,
kentin çelik zırhını
içeriden eritecek.
​Sonra,
toprağın altında unutulmuş
bir tohuma eğilecekler.
Hiç öğrenmedikleri
o eski dili
fısıldayacaklar.
​Gövdesi yarılmış kütüklerden
sıradan filizler değil,
güneşi damarlarında taşıyan
kehribar nehirler yükselecek.
​Dizlerindeki
kabuk bağlamış yaraları
saklamayacaklar.
Bir zamanlar kanayan her yer,
onların bedeninde
haritası olmayan bir ülkeye dönüşecek.
​Hiç dinlenmemiş çocukların
o tuhaf, inatçı sesiyle;
gökdelenlerin camlarına kazınmış
sahte isimleri,
birer birer silecekler.
​Çıplak ayaklarıyla
dünyanın ezberini bozacaklar.
Bastıkları yerde
taşın hükmü bitecek.
Betonun altından
kökler konuşacak.
Kökleri toprağa değil,
göğe doğru büyüyen
tersine dönmüş ormanlar kurulacak.
​Hiç masal dinlemeden uyuyan
o küçük başlar,
simsiyah geceleri
bir kâğıt gibi yırtacak.
Ama içinden şafak değil,
kimsenin henüz adını koymadığı
başka bir dünya çıkacak.
​Çünkü onlar bilir:
Dünyanın en ağır yükü,
taşınan acı değil,
taşınmayan merhamettir.
​Ve bir çocuk,
bunca eksikliğin içinden geçip
yine de gülebiliyorsa;
o gülüş,
bir silahın susturamadığı şeyi
söyleyecek.
​Bir zamanlar
kendisine çevrilmeyen yüzlerin yerine,
başka yüzler dönecek ona.
Ve dünya,
ilk kez bir çocuğun gülüşünden
kendi vicdanını duyacak.
​Dünyayı,
sevgisiz büyüyen çocukların
gülüşü kurtaracak.
​Alper KARAÇOBAN