1
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
21
Okunma
İNCİ
Kendi gölgeme sığınmış bir biçareydim,
Sen beni en nadide iklimlerde yetiştirirken...
Toprağıma küstüm,
Başımı karanlık kuma gömdüm.
Oysa Sen,
Beni en saf, en masum hâlimle gördün.
Sessiz bir kabuğun derinliğinde,
Bir inci misali büyüttün.
Ben kendimi bir zerre sandım,
Sen içimdeki gizli cevheri sakladın.
O inci ışıldadı usta ellerde;
Sabırla işlendi, ulaştı en güzel hâle...
Meğer cevher bendeki zerre değil,
Sen’in ruhuma dokunan nefesinmiş...
Kendi karanlığıma küstüğüm yerde
Sen beni hiç bırakmamışsın.
Şükürler olsun Yaradan’ıma,
Ruhuma kattığı her zerre nur için...
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz