LEYLA

​Gecenin bağrından dökülen simsiyah bir damlaydın,
Ben çölün ortasında adını anan bir çığlıktım.
Ne dünyada fani bir can, ne gökte soyut bir aydın;
Ben senin imkansızlığına kendi aklımı verdim.

​Çıktım meşhur hikâyelerden, yırttım o eski tülleri,
Ne divanın kâğıdıyım ben, ne ozanın sazıyım.
Söndürdüm içimde sana erdiren bütün külleri,
Sadece senin yokluğunla yanmaya razıyım.

​Oysa ben seni ne çöllerde aradım ne şehirde,
Sen ki aynalardan sıyrılmış bir derin gölgesin.
Ne dildeki tek bir kelime, ne tek bir şiirde...
Sen bendeki o hiç dolmayan, o koca ülkesin.

​Sen ki yaprakların düşüşünde saklı o insani zaaf,
Bir ömrün çöküşünde beliren o dünyevi hırs.
Sen ki gözü kapalı ozanın dilindeki o tek af,
Karanlıkta parıldayan o lekesiz, ebedi hırs.

​Bir bozlağın avazında yankılanan ağır sitem,
Bağlamanın teline vurulan o yanık ağıt.
Geceye karışırken feryat, çaresiz kalırken dem,
Kendi hüznüne kapılan o kurumuş, sarı kâğıt.

​Maddeden soyundum, tenimden ve canımdan geçtim,
Şimdi ne aşkın kaldı geride ne de o süslü adın.
Ben senin yokluğunu bir kadeh zehir gibi içtim,
Varlığın değil, sadece ebedi kederin kaldı yâdigârın!

​Simsiyah bir gece gibi çök artık üzerime,
Kavrulsun zihnimdeki soyut ve somut olan her şey.
Bir son ver artık bu sonsuz, bu bitmeyen gezintime;
Senden başka ne bir durak var bu âlemde, ne de bir şey...