Babam annesinin anneliğini bana bağışladığı günden
bu yana
sabaha kadar ay çürür
dağ yürür
bazen ışık muskaları yazılır gözbebeklerime

Ne değişe bilir ki geçen yılların ardından
hayatımda kilit görevini üstlenen söz sürgüsü birebir aynı
kim gele
bu yüreğin rüzgar yönüne değiştire


Karşımda durur çocukluğumu kapıp götüren dağlar
her yer ben biçimli
ben hüzünlü
yaş almış yaşama kimse eskisini bile bırakmaz
kaldı ki yenisini


İnançlarımın bir destesi eksik ama..!
yeri göğü inleten uğultular korunaklı değil
artık kafa tasım da
her an bir şeyler yolunda
gitmeye biliyor



Aaaaaah evlat olabilmenin şartı
babamın kar beyazı saçlarını kesip
yerle buluşturma anım
kalbim kimseye yaslanmaya bir binanın duvarı gibi
en çok kendi yalnızlığına yıkılan
bedenim bana ağır geliyor

İç sesim tahmin yürütüyor
kim bilir baharın ötesini
babamla bir tık
iyisini görecek miyiz ?

Duasız tanrısız değilim
avuçlarım semaya açık pencere
kendi büyüğünden büyük görününce bir evlat
asıl yorulurmuş


17-09-2026

İST