Kapıyı açık koyup, / beklerken misafiri,
Kusuru yâre atıp, / boyarken hep zifiri,
Yaraya tuz eken kim, / alan benim içeri,
Bil ki, bu cinayetin, / tek katili benim, ben.

Kapıyı açan bendim, / yazık ettim ömrüme,
Hançeri vuran bendim / sapladım ya gönlüme,
Kendi elimle kurdum / zindanları kendime,
Bu karanlık cinnetin / tek şahidi benim, ben.

Gönül mülkünü verip / yağma eden o talan,
Hüma kuşu bekleyip / kargadan hisse alan,
Aynada her gün bana / yabancı kalan o can,
Bu yangının korunu / tek harlayan benim, ben.

Kapıyı ben açmıştım / sen sızdın hüzme hüzme,
Aynayı ben kırmıştım / sen tuttun ki yüzüme,
Bütün kör kuyuların / en izbe derinine,
İten eller benimdir / tüm günahkâr benim, ben!

Zamanın kervanına / kapılıp giden isyan,
Gönlümün bağrındaki / unutulmayan nisyan,
Hissi itip derine / sessiz sessiz ağlayan,
Kör kuyunun dibini / tek boylayan benim, ben.

Gözündeki perdeyi / kendi örüp kapatan,
Celladın şiltesinde / aldanıp boyun yakan,
Kalemini kırarak / fermanını sunan can,
Kendi ipini boyna / tek dolayan benim, ben.

Kendi gamımla piştim / yansın bütün cihanlar,
Aynada can çekiştim / görsün artık nihanlar,
Ne can kaldı ne de canan / sade dilde isyanlar,
Bu mahşeri kendine / reva gören benim, ben.

Zindanı ben örmüştüm / sen kaldın ya içinde,
Celladı ben salmıştım / sen can verdin biçare,
Bütün o yalanların / en acı mahşerinde,
Bu kuyuya düşen de / o günahkâr benim, ben!

Tek katili benim, ben...
O günahkâr benim, ben...

HaTTaB(Y.K.)