Gençliğin baharına, zemheriyi getirdin,
Bir yalan heves ile, umudumu bitirdin,
Beni dipsiz kuyuda, insafsızca yitirdin,
Ölmeden mezarımı, özleten bana sensin.

Dirilirim sanırken, umudum dara düştü,
Gözlerimde kanlı yaş, yüreğim hara düştü,
Bahtımın aynasına, silinmez kara düştü,
Bu kefen sarığını, başıma saran sensin.


Dermanım ol diyerek, yarama bastığım TAŞ,
Uğrunda feda edip, yoluna koyduğum BAŞ,
Gözlerimden süzülen, o kanlı zehirli YAŞ,
Ağlatan kader değil, tetiği çeken SENSİN.

Can evimden vurulup, sessizce kanadığım,
Zifiri karanlıkta, nur diye aradığım,
Son nefesi verirken, ismini hep andığım,
Altımdaki sehpaya, tekmeyi atan SENSİN.


Söz verip de cayarak, ömrümü talan ettin,
Ettiğin yeminleri, koca bir yalan ettin,
Gülzâr-ı cennetimi, virane alan ettin,
Aklım yoldan şaşarken, pusuya yatan sensin.

Kuruyan bir dal gibi, rüzgârlara savruldum,
Düştüğüm cehennemde, hasretinle kavruldum,
Düz yolları aşarken, yokuşlarda yoruldum,
İlmek ilmek çözerek, yolumu kesen sensin.


Dermanım ol diyerek, yarama bastığım TAŞ,
Uğrunda feda edip, yoluna koyduğum BAŞ,
Gözlerimden süzülen, o kanlı zehirli YAŞ,
Ağlatan kader değil, tetiği çeken SENSİN.

Can evimden vurulup, sessizce kanadığım,
Zifiri karanlıkta, nur diye aradığım,
Son nefesi verirken, ismini hep andığım,
Altımdaki sehpaya, tekmeyle atan SENSİN.


Şefkat denen pınarı, acımadan kuruttun,
Verdiğin o sözleri, bir çırpıda unuttun,
Uykuya dalan ruhu, zehir ile uyuttun,
Acım daha dinmeden, canıma kıyan sensin.

Ömrümün bahçesine, zehirli diken serdin,
Vuslata kanat açan, yollara ağlar gerdin,
Tertemiz duygulara, amansız cefa verdin,
Kırk yıllık bu çınarı, kökünden söken sensin.

Dermanım ol diyerek, yarama bastığım TAŞ,
Uğrunda feda edip, yoluna koyduğum BAŞ,
Gözlerimden süzülen, o kanlı zehirli YAŞ,
Ağlatan kader değil, tetiği çeken SENSİN.

Can evimden vurulup, sessizce kanadığım,
Zifiri karanlıkta, nur diye aradığım,
Son nefesi verirken, ismini hep andığım,
Altımdaki sehpaya, tekmeyi atan SENSİN.

HaTTaB(Y.K.)