AYIL

Gözünle gördün, gitti; cana can kattıkların.
Hayal miydi yoksa ne, çukura attıkların?

Ne çok bel bağlamışız, altı üstü yalana.
Gidene üzülürüz, asıl ölüm kalana.

Nasıl geçti, sorarım, yaşadığın onca yıl?
Hızla akıp gidiyor, bunu düşünde ayıl.

Ölmeyecek gibisin, bu hâline çokça yan.
Ebedî yolculuk var, derhâl gafletten uyan.

Zamanını sorarsın, bunu bilmek ne mümkün?
Lakin sırtta binecek, hep kaçtığın bu yükün.

Sonbaharda yapraklar nasıl sararıp çürür.
Hem ölüme inanmaz hem bunu kendi görür.

Nasıl ölürse insan, öyle de dirilecek.
Çare yok, iki gözüm; mezara girilecek.

Ölümsüzlük olsa da hak, sana mı tanınır?
Söyle bakalım, sen mi, Peygamber mi tanınır?

Gözle gördüğün her şey bitecek, yok olacak.
Yalnız Allah var idi, yalnız Allah kalacak.

Namazımı kılmayı bilmem, kimler görecek?
Cenazem musallada hayat dersi verecek.

Sarın da, efendiler, yolculuk tamamlansın.
Benim hâlime değil, kendi hâline yansın.

Gideceksem dünyadan, yaşın ne önemi var?
Hak için eğilmeyen başın ne önemi var?

Mustafa YILDIZTEKİN