Çünkü Şiir.

​Bir damla zaman düşer gecenin kırık aynasına,
Gümüş bir balık gibi halelenir suda yaşanmışlıklar.
Rüzgâr, asırlık dalların parmaklarıyla dokunur panjura;
Kökleri toprağın derinlerinde saklı bir kadim alfabe,
Gövdesinde yüzyılların gölgesini taşıyan mağrur bir fener gibi...

​Biz ki ışığı yalnızca gökyüzünde aramadık;
Karanlığın bağrında tutuşan o saklı harfleri bildik,
Toprağa düşen her çiğ tanesine gizlenmiş bir sırrı okuduk.
Gönül imbiğinden süzülen her kelime,
Bir kandilin fitilinde yürüyen incecik bir nur olur;
Yakalar gecenin lacivert eteğinden, çeker aydınlığa.

​Avuçlarımızda biriken, sadece tozlu yolların izi değil;
Güneşin zamana unutturduğu, denizin köpüklerinde uyuyan fısıltılar.
Yüce dağların bağrında, o görünmez beyazlığın koynunda
Rüzgârın kanadında taşınan kadim bir selam var;
Ne mevsimlerin ayazına yenilir o ses, ne de unutulmanın soğuk sularına.
​Duvarda asılı duran saat, zamansızlığı vurur her tıkırtıda.

Pencereden süzülen ahşap kokulu rüzgâr,
Buharı tütmekte olan bir hatıranın içine çeker insanı.
Harfler birer kuş olup havalanır kâğıdın ak yüzünden;
Kimi köprü kurar kırık kalplerin arasına,
Kimi göğe uzanan bir çınarın yaprağında saklı bir mühür gibi kalır.

​Bırak serpilsin o güzel kokulu sular avlularımıza,
Gönlün en kuytu, en duru odalarında demlensin hakikat.

Çünkü şiir,
Sessizliği yaran bir şimşeğin gözlerinde saklı o ebedî ilkbahardır;
Kök salar toprağa bıkmadan, umulmadık bir anda bir kalbin tam ortasında çiçek açar...

​Hasan Belek-Akçay
08.09.2026