Var mısın benimle çocuk olmaya?
Aşkı yaşamaya tekrar var mısın?
Dans ederken kollarımda bir yaz gecesi,
fırfırlı eteğinle uçar mısın?
“Çocuk musun?” sen diyorsun.
Çocuğum işte!
O yüzden ağlamaklıyım her gülüşte.

Âşık olalım mı yine çocukça?
Mektup yazayım mı sana yeniden, yine?
Sakla kitapların arasında yazdıklarımı,
kurumuş gül dalının yanında sevgiyle.
“Çocuk musun?” sen diyorsun.
Çocuğum işte!
O yüzden ağlamaklıyım her gülüşte.

Evet, yerli yersiz istiyorum güzel olanı.
Elini tutup gezmek istiyorum mesela.
Nasıl olacak bilmiyorum amma,
koşmak istiyorum bayırlarda, kırlarda.
Saçlarında papatya tacı,
uçmak istiyorum uçurtmalarla.
“Çocuk musun?” sen diyorsun.
Çocuğum işte!
O yüzden ağlamaklıyım her gülüşte.

Bisiklete binelim mesela yokuş aşağı.
Hızla giderken ellerimizi bırakalım.
Rüzgâr okşasın mesela saçlarımızı.
Herkes duysun kahkahalarımızı.
Nanik yapalım tüm mahalleliye,
deliye çıksın adımız hâliyle.
“Çocuk musun?” sen diyorsun.
Çocuğum işte!
O yüzden ağlamaklıyım her gülüşte.

Erik çalalım mesela bahçelerden.
Zillere basıp kaçalım her gece.
Düşüp yuvarlanalım gecelerden,
dizlerimiz kanasın yine.
“Öpeyim de geçsin,” desene!
Kaptıralım ön tekeri taşa, çakıla.
Sevdaya düşsek yana yakıla.
“Çocuk musun?” sen diyorsun.
Çocuğum işte!
O yüzden ağlamaklıyım her gülüşte.

Kızarmasın yüzümüz yaramazlıktan.
İzmarit toplayalım gizlice.
Arada bir kaçalım okuldan.
Disipline gidelim sessizce.
Cetvel yedikçe avuçlarımıza,
hınzırca gülelim muzipçe.
“Çocuk musun?” sen diyorsun.
Çocuğum işte!
O yüzden ağlamaklıyım her gülüşte.

Büyüme bir tanem, sen de büyüme.
Her fırsatta çocukluğumu vurma yüzüme.
Saçlarım, sakallarım ağardı belki.
Ruhum hâlâ çocuk, belli ki.
Çocukluk vatanından sürgün edildik.
Büyüdük de sanki göğe mi erdik?
“Çocuk musun?” sen diyorsun.
Çocuğum işte!
O yüzden ağlamaklıyım her gülüşte.

Sevgiye muhtaç oluşumdan mı?
Yüreğimde sızlar kabukları yaranın.
Saçlarımı okşamalı parmakların.
Göğsünde geçmeli ağlamaklarım.
“Çocuk musun?” sen diyorsun.
Çocuğum işte!
O yüzden ağlamaklıyım her gülüşte.

Büyüyemeyeceğim böyle giderse.
İhtiyacım yok her gün böyle bir derse.
Kırma hayallerimi gerçeklerinle.
Bozma düşlerimi olmasa bile.
“Çocuk musun?” sen diyorsun.
Çocuğum işte!
Küsüp giderim, barışmam.
Bak bu gidişle.

Yılmaz Tizgöl
06.04.2021
Moskova