Bir labirentin içindeyim, İbrahim.
Sanırım kendi içimdeyim.
Yanımdayım kendimin.
Farkındayım
Ya da zannındayım.
Sandığımı sanıyorum.
Yoksa
Bildiğimi mi sanıyorum?
Biliyorum diye mi sayıyorum?
Öyle bir labirentteyim ki, İbrahim,
Her duvarını kendim yapıyorum.

Sayısız bir Legonun parçaları gibi tuğlalarım.
Tuğlaları örüyor kararlarım.
Her köşede pişman oluyor adımlarım.
Oysa
Kutsal bir izin peşindeyim.
Vadesiz bir peşindeyim.
Kendimin eşiğindeyim.
İnceden kararlaştırılmış bir eşik bu, İbrahim.
Her parçanın yeri belli.
Her yazı bir çivi önceden.
Ne koyduğum parça önce, ne sonraki benceden...

Ellenmiş,
Kirlenmiş,
Örselenmiş
Beynimin içinde... kıvrımlarım.
Kendi labirentimin mimarıyım.
Ve bir âmâyım, her şeyi gördüğümü zanneden.
Ve bir “ama”yım, amansız,
Her “ama”da şüpheye düşen.
Biri miyim, bir miyim binlerce çıkmaz sokakta?
Tek miyim, İbrahim?

Her adım
Doğru sandığım
Pişmanlığım.
Doğru nedir ki?
Ya da yanlış?
Bu hangi yanlışın doğrusu?
Bir doğru kaç yanlışı götürür?
Bu doğru ne kadar su götürür?
Hangimizin
Doğrusu
Doğru
Ki?
Doğunun doğusu varken
Her batının ardı doğu değil mi?
Labirentin içindeyim, İbrahim,

Kendi içimde.
Afallamış bir idrak ile
Başka bir biçimde,
Bildiklerim bilmediklerimin içinde.
Bilmenin anlamak olmadığını,
Bakmanın görmek olmadığını öğrendim.
Bir labirentin içindeyim, İbrahim.
Kendi içimde kendime gebeyim.

Hem Havva hem Âdem’im.
Hem şeytan hem İblis.
Hem lanet olası bir nefsim,
Bir garip nefesim.
Perdelerin arasında sesim.
Her notada bir durak,
Her durakta bir esim.
Ben senim, İbrahim.
Ben herkesim.
Kendi içimde bir labirentteyim, İbrahim.

Dev gibiyim ama cüceyim.
Gündüz gibi bir geceyim.
Kendi kendime bilmeceyim.
Karanlık bir rahimde
Doğum sancısı çekmekteyim.
Bir giriftin içinde,
Her çıkışsız girişte
Bir umut ekmekteyim.
Bir sihir,
Bir ışık beklemekteyim.
Kendi içime düşmüş bir tohum,
İki büklüm bir cenin
Ve karanlık bir rahim.
Çıkışı olmayan bir labirentte
Çaresizim, İbrahim.

Yılmaz Tizgöl
18.08.2026 / Nijni Novgorod