İnsan yazabilir mi kaderini anam?
Bir kalem alıp da tekrar kendi alnına...
Ya da silebilir mi hasretini, acılarını?
Silebilir mi kötü bahtını;
Senin sildiğin gibi yüzümü, gözyaşlarımı?
Sen silebilir misin bu alnımdan?
Söyle bana, söyle be anam...

Anam, keşke hep bebek kalaydım,
Ya dizlerinde, ya sırtında, ya o tahta beşikte...
Ya da hep kalaydım be anam karnında!
Vallahi de billahi de ağlamazdım bu kadar,
Bağırmazdım be anam şimdiki gibi,
Çağırmazdım seni yattığın yerden, inan bana,
Bugünkü gibi...
Anam, anam diye avazım böyle çıkana kadar!

Sen bana hep sevmeyi öğretmişsin be anam,
Elimdeki ekmeği yarıya bölüp vermeyi,
Yüreğimi çıkarıp "Al, senin olsun" demeyi,
Biri bir tokat vursa öbür yanağımı dönmeyi...
Kucaklamayı, sarılmayı öğretmişsin hep bana anam!
Kime ekmeğimi bölüp versem, kalanını da aldı elimden,
Kime yüreğimi versem, paramparça etti,
Kime sarılsam, sırtımdan vurdu hançerle beni...
Hiçbir şey senin bana öğrettiğin gibi değilmiş be anam!

Anam, şu kaderi kim yazıyor alnımıza?
Hele şimdi bir söyle be anam;
Nasip nedir, kısmet nedir?
Hele bir yeniden anlat be anam...
Şu kirli dünyada "Kirlenmeden yaşayamazsın" deseydin be anam!
Keşke hep bebek kalaydım yanı başında...
Vallahi de billahi de bağırmazdım, ağlamazdım bu kadar,
Avazım çıkana kadar böyle be anam...
Sen beni niye doğurdun ki?
Keşke doğurmaz olaydın beni be anam...