nâçâr

Özlemin gönlümde tutar nöbeti
yüreğim aşkından çeker çileyi
nereye kaçsam da bulur hasretin
sensiz şu dünyada kaldım nâçâr

geceler boyunca tüter hasretin
içimde susmuyor deli sevdanın
ömrümün baharı döndü hazana
gülmeden soldu da bahtım talihim

İnsan sevdiğine böyle mi yanar
gözleri gülerken yüreği kanar
bir yanı sevdaya bir yanı derde
sevenin gönlünde bin ateş yanar

yolunu gözlerim geceden güne
hasretin işlenir canıma yine
geceler şahittir döktüğüm yaşa
adını kazıdım gönül haneme

gözünün rengidir gecelerime
aşkının ateşi düşer tenime
bir damla kanımda sen varsın diye
adını yazdım ben kaderime

sükûtum derdimi dağlara söyler
rüzgâr yâr adını uzaklara eyler
her nefes bir çile her anım zârda
sensiz bedenimde derman mı kalır

yolunu gözleyen garip gönlüm var
hasretin içimde kapanmaz bir yar
ömrümün sonunda tek sözüm kalır
sensiz şu dünyada kaldım nâçâr