Karanlık çöktü yine tüm ağırlığıyla üstüme,
şehir sustu,
ben sustum,
ama içimde
Sadece senin adın konuştu Keje.

Bir insan
başka bir insanı
bu kadar özleyebilir mi delicesine?


Meğer özlemek,
yolunu beklemek değilmiş;
her sabah uyandığında
yokluğunu yeniden öğrenmekmiş keje.

Adını söyleyince
yüreğimde bir kapı açılıyor,
ardında eski bir akşam hüznü,
ve yarım kalmış bir bakış senden,
ve sana söyleyemediğim
binlerce cümle duruyor iki dudağımın arasında.

Ben seni
Sahte sevdaların içinde bulmadım ki?
Adını unutturacak
birini koymadım ne yerine,
Ne de yüreğime,
çünkü yürekten sevenler asla unutmaz keje.

Şimdi hangi yola baksam
bir ucunda sen varsın,
hangi türküyü dinlesem
bir yerinden senin sesin geliyor.

Gelsen şimdi…
Hiçbir şey sormam sana.
Neden gittin,
neden sustun,
neden beni böyle yaralı yarım bıraktın
diye.
Sadece bakarım türkü kokan gözlerinin içine.

Çünkü bazı yaralar
konuşarak kapanmaz Keje,
bazı hasretler
Sımsıkı bir sarılmayla diner.

Ve ben hâlâ
o sarılmanın yolunu bekliyorum.

Ve bil ki;
bu dünyada herkesin mutlaka
bir bekleyeni vardır.

Benimki sensin. Sensin can keje….