Su gibi aktı da, tutamadık zamanı ellerimizle,
Geriye tek bir şey bile kalmadı, anılardan kalan.
Kaldı işte; o güzel günler çocukluğumuzun sokaklarında,
Biz çok geç anladık, bu dünyanın yalanını.

Bir kahve doldurduk ama soğudu fincanda,
Umutlar hep yarım kaldı, mutluluk ise çok uzakta.
Kaldı işte; en güzel heveslerimiz kursağımızda,
Biz hep yenik düştük, bize kurulan bu tuzakta.

Sevdiklerimiz gitti, yollar gide gide bitmedi,
İçimizdeki bu yangın, bir gün bir an bile sönmedi.
Kaldı işte; o sıcak gülüşler geçmişin en güzel günlerinde,
Gidenlerin ise hiçbiri, bir kez olsun dönmedi geri.

Ne yana baksam hasret, ne yana baksam hüzün,
Artık hiç tadı yok ne gecenin ne de gündüzün.
Kaldı işte; dilimizde söylenmemiş o en tatlı sözler,
Çizgisi bile derinleşti yüzümüzde şu hüznün en derinden.

Bir hayalin peşinden koştuk durduk yıllarca,
Yorulup da düştük, binlerce hayal kırıklığına,
Kaldı işte; yarım kalan ne varsa şu hayatta,
Uykusuz sabahladık kaç gün,kaç gece ve kaç sabah.

Kader dedik sustuk, boyun büktük her şeye,
Değer miydi bilmem, bu kadar dert çekmeye?
Yarım kaldı işte her şey yine; kalem sustu mürekkep bitti şair gitti,
Alıştık artık biz, her gün biraz daha bir bir eksilmeye.

Kaldı işte; her şey yarım, her şey bir iç çekişte bitti,
Bir ömür tükendi gitti, nihayet bitti aldığımız o son nefeste.
Ardımıza bile bakmadan geçmişiz şu dünya sahnesinden,
Adımız bir şiir olur, unutulur gideriz en nihayetinde...

Yavaş yavaş kapanıyor ömrümüzün son perdesi de,
Kulağımda çınlıyor gidenlerin son sesleri de.
Kaldı işte; masada yalnız bir hüzün hikayesi yine,
Buraya kadarmış , insanın ömrü de kendisi de nefesi de..