Sözümü dinlemedin, koştun yalan izlere,
Bıraktın o sevdayı, çöktün kara dizlere,
İnanıp aldanmışsın sahte olan sözlere,
Düştün elin diline, ağla şimdi, oh olsun!

​Hani bir tek bendim ya sana sığınak, liman?
Şimdi hangi eldedir savrulduğun o zaman?
Boşa gitti emekler, heder oldu o zaman,
Çektiğim ahlar seni buldu şimdi, oh olsun!

​Yel savurdu gitti bak sana olan emeğim,
Boş yere aktı gitti eridi gözyaşlarım.
Çatıldı bak yeniden o karalı kaşlarım,
Bükülmedi bileğim, ağla şimdi, oh olsun!

​Sıcak bir yuva varken yıktın kendi elinle,
Bizi harap eledin acı sözlerinle,
Zehir kattın ömrüme o vefasız dilinle,
Şimdi dertler içinde çek o ahı, oh olsun!

​Yıkıldı o gururun, düştün çaresizliğe,
Kurban oldun sonunda o kibre, benliğe,
Muhtaç oldun sonunda tatlı bir dilliğe,
Yan o yalnızlığınla tek başına, oh olsun!

​Artık ne bir dönüş var, ne silinen o izler,
Tutmaz oldu tutunduğun o çürümüş gizler,
Kapandı o kapılar, dermandan düştü dizler,
Alevler gibi yaksın o sineni, oh olsun!

​Gitti gençlik çağların, kurudu o bağların,
Tükendi umutların, devrildi o dağların,
Kayıp gitti elinden en güzel o yılların,
Ağla kendi hâline, sızlasın yaran, oh olsun!

​Duyulmaz feryadın da, duyulmaz ahın yazık,
Söndü içimdeki kor, kalmadı sabahın açık,
Çekilsin üzerimden siyah dumanın artık,
Ağla kendi hâline, ağla şimdi, oh olsun!