2
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
135
Okunma
Sevgisizlik, hayatın en sessiz acısıdır.
Ve çoğu zaman çocuklukta başlar.
İnsan, bilmediği sevgiyi büyüdüğünde yanlış yerlerde arar;
ya ömrünü yalnız geçirir,
ya da kendisine yabancı insanların yanında eksilir.
Bu şiir, sevgisiz büyüyen tüm kızlara armağan olsun.
Umarım bir gün karşınıza,
size sevginin korkulacak değil, sığınılacak bir yer olduğunu öğreten biri çıkar.
Çünkü bazı kalpler, sevilmekten çok,
sevgiyi öğrenmeye muhtaçtır.
Ben her zaman sevgiden kaçtım,
Yaklaşmayı, uzaklaşmak sandım.
Hani babalar kızlarının ilk aşkıydı,
Benim babam, kalbimin ilk yarasıydı.
Hiç anlamaz insanoğlu,
Tüm yaşam boyu,
Kırdığı kalbin acısını,
Yaşamadıkça kendi ruhu.
Bazen keşke hiç büyümeseydik,
Büyürken insanlığımızı yitirmeseydik.
Sitem etmeyeceğim sevgisizliğine,
Allah seni kaderime yazmadı diye.
Ama tatmak isterdim şu hissi,
Sen, yetim kalmış hislerimin sebebi.
Şunu bil ki, kıyamete kadar
Affetmeyeceğim seni.
Şikâyet ettim seni Allah’a,
Ahirette hesap verirsin O’na.
© Fatime.Qurbanova -2026
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz