Gurbet soluyor tenimin zulası ciğerimi
asılı sükûtun hecesi döküyor çiçeğimi
içimde uğuldar kimsesiz kayıp sensizlik
kapanmıyor göğsümde o öksüz yanlızlık

gülşenler gazel kuşanıp zırha büründü
anılar sökülüp ömür tahtından döküldü
zalim günler gidişine şapka çıkarıp eğildi
mevsimler çıra yanarmış gibi tüketildi

can kırığıdır penceremin buğusunda
uzak kentin yavuklusunun kokusunda
kaybolmuş zamanların yorgun uykusu
göğsümde saklı hâlâ o yaralı tutkusu

şakaklarıma yazıldı kara kaderim tel tel
yıllar ömrümden hiç gibi söküldü tel tel
harap yoldayım uzanmaz tek bir dost el
Ecelin eli sen yanan kalbe değmeden gel

rüzgârlar saman gibi tozlar savurur
tavan arası anıları üzerime süpürür
sarsın gönlüm senle yanan karasını
zaman gizler mi ki açtığı derin yarasını

gece çekilir göğe sabaha varmaz
gönül teli kopmuş artık ses vermez
sönmüyor yangınım bu yara sarılmaz
gün gelir aşk susar ismimde anılmaz

şimdi her sızı içimde uyanır
gözümde biriken lavla boyanır
dünya susar yalnız o gölge tanınır
bu çorak bahçede bir ömür yanar