1
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
25
Okunma
O günler nerede kaldılar şimdilerde
soğuk yokuşların düşünde sır gibi
kerpiç evler toprak çamur kokardı
yârin hayaliyle evin avlusu dolardı
toprak damlı pencereden bakarken
piyesler hiç gelmez oldu radyodan
Zehirli sarmaşıklar dolanır dururken
masum dünyamız eksildi sanal’dan
İnsanlık göçüp gitti bizim burdan
yabancı çehreler doldu mahlemiz
vahşetin rüzgârı esip çökerken
taş duvarlı evler yıkıldı birden
eski hayallerim çıkar ruhumdan
bütün anılarım mazide kaldılar
insanın eli çekilince topraktan
gönülde kalan umutlar kırıldılar
mahallemizde bir beşer var idi
yetim görünce bağrına basardı
arsızı hırsızı kem’i kötüyü kovar
sevgiyle şefkatle nöbet tutardı
bazen evde idik bazende damda
bilmezdik parlayan ekranlı gece
eridik kaybolan günlerin acısında
O güzel insanlar gittiler sessizce
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz