1
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
41
Okunma
Saklıyorum içimde adını soyadını
Gönlümün yarasıydı demiyorum kimseye
Ben hicran hükümlüsü, O ellerin kadını
Bahtımın karasıydı demiyorum kimseye
Unutmak istedikçe hayal meyal yüzünle
Hala rastlaşıyorum her tarafta iz’inle
Ellerimi kalbime götürüpte hüzünle
Yeri tam şurasıydı demiyorum kimseye
Beni böylesi yıkık ve hüsranda bırakan
Sevdama sağır, dilsiz, ve de kör bakan
Ne varsa elimde sorgusuz yakan
Bir yangın çırasıydı demiyorum kimseye
Şimdi her yer karanlık sessiz bir ücra gibi
Yalnızlığım yol bulmaz hissiz bir mecra gibi
Öde öde bitmeyen ilamsız icra gibi
Gözyaşım kirasıydı demiyorum kimseye
Çekip gittiğin için bu kadar uzaklara
Öfkeliyim çiçekler, bembeyaz, zambaklara
Hasretinle saçıma düşen ak’lara
Bana tek mirasıydı demiyorum kimseye
5.0
100% (1)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz