Seni anlatacak bir alfabe kalmadı bende.
Bütün harfleri
bir otobüs biletine harcadım.

Eski köşk yıkıldı, evet.
Harabeler de sevilir
ama otuz dördüncü hat
artık senin teninden geçmiyor.

Buluştuğumuz o incir ağacı...
Belediye kesti onu bir sabah.
Gövdelerimizden ayrılan
ilk dal oydu belki.

Dedikodumuzu yapan Feride teyze öldü;
ölüm,
mahalledeki en samimi hareketti.

Şiirlerime gelince...

Unutmak,
hatırlamanın en taze biçimidir.

Ezberim kötü.
Seni yanlış ezberlemişim.

Aklımın bir köşesinde
eski bir sokak lambası yanıp sönüyor;
ne seni gösteriyor artık
ne de eve götürüyor beni.

Ben biraz
o ışığın altında kaldım.

Şehir
senin esmerliğine yetişemiyor artık.
Bütün sokak lambaları
solgun bir beyaza kesti.

Bir tek eskici aynı:
Muammer amca.

Zamanı hurdacıya satsak
kaç para eder?

Sana yazdığım o mektuplar var ya...
sarf edilmiş kelimeler çöplüğü.

Beş kuruşa alır mı dersin?

Hiç pahasına,
bir cıgara parasına belki.

Ne de olsa
işin ucunda
beş parasız ölmek de var;

üstelik
gözlerin üzerimde değilken.