Vefa desem,
En güzeli sende durur…
Sen bir insanın gönlüne dokunduğunda
ardında iz değil,
Ömür boyu silinmeyecek bir sıcaklık bırakırsın.

Çaresizlik gelip kapımı her çalışında,
Senin bir bakışın nasılsın diyişin yeter bana;
çünkü sen,
karanlığın içinde insana yol gösteren
sessiz bir ışık gibisin.

Yalanı hiç sevmem ben,
Ama hayatın söylediği bütün yalanlara
Senin gözlerine bakarak inanabilirim.
Çünkü senin gözlerinde aldatmanın değil,
Sir kalbin en saf gerçeği var..

Yalnızlık…
İnsanın kalabalıklar içinde bile
kendi sesini duyamamasıdır bazen.
Ama sen yanımdayken,
en sessiz geceler bile bir şiire dönüşür.
Senin varlığın,
Yalnızlığın bile utanıp çekileceği kadar güzel.

Merhamet desen,
senin kalbinde başka bir adı var onun.
Bir yaraya dokunurken incitmeyen,
Bir gönlü severken kırmaktan korkan,
Gözyaşını görüp kendi yüreği sızlayan
Öyle güzel bir insansın sen…

Sen, sadece güzel bir kadın değil.
Vefanın insana dönüşmüş hâlisin.
Çaresizliğin içindeki umut,
Yalnızlığın içindeki dostluk,
Merhametin en zarif hâli,
Ve bütün yalanların arasında
insanın inanmak isteyeceği tek gerçeksin.

Adını söylemek bile güzel bazen…
Çünkü bazı insanlar
bir ismi taşımaz,
bir anlamı taşır.

Sen benim için Umay’sın;
gönlü güzel,
kalbi merhametli,
ve varlığıyla insana
“iyi ki” dedirten bir kadınsın.