​Aynı nöbetin, aynı gecenin yolcusuyduk,
Dile kolay, koca on sekiz ayı aynı avluya sığdırdık.
Gece yarısı soğuğunda tuttuğumuz o tüfek,
Isıtırdı ellerimizi memleketten gelen bir mektup, bir dilek.

​Gözlerimiz takılırdı nizamiyenin kapısına,
Herkes bir umut beklerdi şafak atsın diye.
Ekmeği böldük, çayı aynı demlikten içtik,
Yeri geldi dertleştik, sıla özlemini birlikte çektik.

​Dün gibi hatırımda o bot sesleri, o adımlar,
Ağır ağır geçen, bitmek bilmeyen uzun haftalar.
Şimdi geride kaldı o saydığımız şafaklar,
Yollarımız ayrılsa da unutulmaz o omuz omuza duruşlar.

​Sesimi duyar mısın bilmem ey tertip,
Zaman su gibi aktı, saçlara düşmüş aklar.
Ne o avlu kaldı ne de o gençlik,
Ama kalbimde hâlâ o kardeşliğin sıcacık izi var.

​Hayaloğlu der ki ayrılık unutturmaz ahde vefayı,
Bir selamın yeter, hatırlarım o eski zamanı.

Recep Hayal
Hayaloğlu