Size değer veren insanları
değersiz görüyorsanız...
durun.

Sorun onlarda değil.
Sorun sizde.

Çünkü insan
hak ettiğine değil,
alıştığına inanır.

Kırılmaya alıştıysan,
sevgiyi yalan sanırsın.
Yalnızlığa alıştıysan,
ilgiyi boğulmak sanırsın.
Üzülmeye alıştıysan,
mutluluğu tedirginlik sanırsın.

Kapına gül bırakanı görmezsin.
Çünkü dikenle büyüdün.
Elini tutanı itersin.
Çünkü hep bıraktılar.

Sonra dersin ki:
"Kimse beni sevmiyor."
Oysa seven vardı.
Sen "sevgi"yi tanımadın.

Değer görünce yabancılık çekersin.
Sıcak gelince üşürsün.
İyi gelince korkarsın.
Çünkü yabancı yerdesin.

Dayı, mesele bu:
Biz değere değil,
acıya aşinayız.

O yüzden önce kendini tedavi et.
Önce "ben buna layığım" de.
Önce aynaya bakıp,
"değerliyim" de.

Sonra bak bakalım...
Sana değer veren kaç kişi varmış da
sen körmüşsün.

Unutma:
Seni seveni değersiz gören,
aslında kendi değerini bilmiyordur.

Hak ettiğine inan.
Alıştığına değil.
Dinçer Dayı