Diyorsun ki;
"Ben sana gönlümü verdim."

İyi de gönül dediğin nedir ki ey sevgilim?
Gönül dediğin bir et parçası.
Çarpar, yorulur, kırılır.
Toprağa girince toz olur, toprak olur.
Rüzgârda savrulur gider.

Ben sana hiç gönlümü verir miyim?
Vermem.

Ben sana ruhumu veririm.
Çünkü ruh ölmez.
Çünkü ruh çürümez.
Çünkü ruhum sende sonsuzluk olur.

Gönül ister, ruh sever.
Gönül ağlar, ruh dayanır.
Gönül unutur, ruh unutmaz.

Sen benim ruhuma değdin.
Etime değil, kemiğime değil.
Nefesimin kaynağına değdin.

Bu yüzden ayrılık yok bize.
Bu yüzden "bitti" yok bize.
Bu yüzden "unut" yok bize.

Çünkü beden gider, ruh kalır.
Çünkü toprak alır, gök vermez.
Çünkü ben seni toprağa değil,
sonsuzluğa emanet ettim.

Gönlümü değil...
Adımı değil...
Nefesimi değil...
Ruhumu verdim sana.

Al.
Ölümsüzlüğün olsun.
Al.
Sonsuzluğun olsun.
Al.
Benim cennetim ol.
Dinçer Dayı