DÖNMEDİ
Dön dedim de vefasız dünyamı ters döndürdü
Gözyaşımla bir haber saldım yine dönmedi
Ne yüzümü güldürdü, ne acımı dindirdi
Feryadımla başbaşa kaldım yine dönmedi

Sonunda alıp gitti benden bütün neşeyi
Layık görüp gönlüme elemi endişeyi
Ve kırdım kadehleri, kırdım da o şişeyi
Gece gündüz yasına daldım yine dönmedi

Ne sitemini duydum, ne de bir öfke kustu
Dile kelepçe vurup, yine sustukça sustu
Kanlı düşmanı mıydım, bana mıydı bu kastı
Kapısında köleydim, kuldum, yine dönmedi

"Gel bahçemde gülleri gülüşünle der" dedim
"Hangi güller senin bir gülüşün eder" dedim
"Gönlümün kapısından gir içeri" der dedim
Sokağının başında soldum yine dönmedi

Ne kadar çile varsa o kattı yüreğime
Hedef yaptı sinemi, ok attı yüreğime
Bu ayrılık en büyük tokattı yüreğime
Hicranından divane oldum yine dönmedi

O eski bir şehirde kaybetmiştim yönümü
Dön artık insaf dedim, bitir bu sürgünümü
Bir selamına hasret kaldığım her günümü
Takvimlerden kopardım, yoldum yine dönmedi

Mihriban’ın ardından hazin bakış gibiydim
Bahar yüzü görmemiş bir kara kış gibiydim
Şahinin pençesinde yaralı kuş gibiydim
Çırpındım, can çekmiştim, öldüm yine dönmedi