Ben çok yoruldum babam,
Ne yapsam, ne etsem bilmiyorum artık.
İçime atmaktan içim çürüdü;
Nerdesin babam, nerdesin?

​Sana çok ihtiyacım var babam,
Dayanacak gücüm kalmadı artık.
Güçlü olmaktan, güçlü görünmekten yoruldum;
Tükendim, bittim artık!

​Hayatın yükü bindi omuzlarıma,
Kime derdimi yansam çıkmaz yarına.
Çaresiz bir sızı çöktü bağrıma;
Tut elimden ne olur, canım babam.

​Sen varken dünya daha adildi bana,
Gözümün yaşı dönerdi hemen kana.
Şimdi sığınacak liman yok bana;
Yapayalnız kaldım inan ki, babam.

​Herkes bir yanından çekiştirir durur,
Gelen vurur babam, giden de vurur.
İçimde ne neşe kaldı ne gurur;
Eridim, bittim baksana babam.

​Geceler uzun, sabahlar gelmez oldu,
Gözlerimin feri, ışığı söndü.
Gençliğim baharken kışa döndü;
Bir omuz arıyor başım, babam.

​Dışarıya gülen o yorgun yüzüm,
İçeride bitmeyen feryadım, hüzün...
Anlamı kalmadı baharın, güzün;
Gönlümün ışığı söndü babam.

​Dertler sıra sıra dizildi önüme,
Karanlık gölgeler çöktü günüme.
Hasret kaldım inan eski halime;
Yoruldum dünyadan, yoruldum babam.

​Kimse sormuyor içimdeki sancıyı,
Yüreğime kök salan bu derin acıyı.
Geri getiremez kimse o eski anıyı;
Gözüm yollarda kaldı babam.

​Dalgalar savurur, bir liman bulamam,
Senden uzaklarda huzurlu olamam.
İçim kan ağlarken bir daha gülemem;
Gönlümün tek dayanağı babam...