Dünyanın ederi yok terazisiz kefede,
Bir daha dikiş tutmaz kayarsa meyillerim,
Ayna gibi sırlanan hayat varsa heybede,
Hakiki ahlâkıma delildir fiillerim.

Zulmün karanlığında pak bir aydınlık görsem,
Haya karılmış gönlü bir tuğla gibi örsem,
Nefsin kesafetine aşk kırbacıyla vursam,
Susmayan vicdanıma kâfidir fiillerim.

Haylaz bir çocuk gibi yuvarlanıp dolanır,
Hayallerim göklere uzayarak salınır,
Vurdumduymaz geceler uykularım bölünür,
Zihnimde olanlardan farksızdır fiillerim.

Ah bir yakînen görsen soframda mezeleri,
Ahd’e sebat etmekle bulsam mucizeleri,
Hissiz kirpiklerine dizsem toy dizeleri,
Oysa yaşananların özüdür fiillerim.

Kalemim dumanlıdır ağladıkça yazarım,
Dertlerimse, bağrımdan ısırdıkça azarım,
Ulu orta dururken görmeyeni üzerim,
Son manayı verecek sözlüktür fiillerim.

Helâli hoş yemeğin varabilsem tadına,
Ar eder utanırım bakamam fiyatına,
Misafir olunmadan varılmaz maksadına,
Arsızca kotarılan değildir fiillerim.

Hasib’i sor bakalım şu dünyada neyin var?
Bilsen şeksiz şüphesiz, her dem her an aşikâr,
Zor gün dostudur o da; imanımdan yadigâr,
Öyleyse ahirete mahsustur fiillerim.

(05.07.2026 İlhan ÖZMEN)