Az sözle çok şey söyleyen, vurucu bir şiir. "Hep hüzün boğacak değil ya heceyi" dizesi hem özgün hem de anlam katmanları bakımından oldukça güçlü. Finaldeki "Aklım firar etmeden çocukluğumu getirin bana" haykırışı ise, yorgun bir ruhun masumiyete ve kaybedilen zamana duyduğu özlemi etkileyici biçimde dile getiriyor. Yalın diliyle derin iz bırakan bu güzel şiir için şairi gönülden kutluyorum. Kalemine sağlık.

''Dünyayı ben mi kurtaracağım,
ama yatarken de iki dize yazayım" havasındaki o tatlı kabadayılık var ya,

Tam olarak oradan vuruyor insanı.
Şairimiz geceyle pazarlığa oturmuş, masada sigaralar.. bir yanda efkar, diğer yanda "Amann, hep biz mi düşüneceğiz!" diyen o başkaldırı.

Gece gelir, çöker efkar.
"Ben geldim" der,
Hüzün ise köşeden sırıtır.
Şair ne yapar peki?
Hemen teslim mi olur?
Yok öyle yağma.
Uzatır oradan iki sigara daha,
geceyi biraz daha uzatır.
"Daha yeni başladık, nereye?" der gibi.

Hüzün dediğin mesai saati olmayan tek patrondur.
Ama her zaman da onun dediği olacak değil ya.

Hani derler ya, "Aklı olan deli olsun" diye.
işte tam da o kafa.
Bütün gün dünyanın derdini çeken, mantık sınırlarında takla atan akıl, gece olunca
"Benden bu kadar, gına geldi gına" diyerek
bavulunu topluyor.
Şair de haklı olarak feryat ediyor:
"Aklım firar etmeden, çocukluğumu getirin bana"


Çünkü çocukluk,
diziniz kanadında ağlayıp cebindeki misketle dünyayı unuttuğunuz tek çağ.
Büyüdükçe misketler büyüyor, dizler yerine ruhlar kanıyor da ağlayacak yer bulunmuyor.

:)

Eyvallah
iyi dileklerimle.