N’olursun duy benim, figan sesimi;
Aşkı da meşki de, yaratan sendin!
Tenini yüzdürdü, kulun Nesimi.
Kendini kuluna, aratan sendin.

Yunus hâk ötürü, sevdi kulunu,
Seninle doldurdu, sine solunu,
Semahlarla buldu, senin yolunu,
Kendini kuluna, aratan sendin.

Mevlana da dahil, aşk-ı kervana,
Şems ile beraber, döndü pervane,
İlahi aşkları, oldu nirvana,
Kendini kuluna, aratan sendin.

Diyorlar aşkları, yapsa da tavan;
İnsanın insana, sevdası yavan,
Hallacı Mansur’la, Enel Hâk davan,
Kendini kuluna, aratan sendin.

Vuslatsız bir aşkı, yaratmazsın sen,
Boşuna kendini, aratmazsın sen,
Yazdığın yazgıyı, karartmazsın sen,
Kendini kuluna aratan sendin.

Seni arayanlar, oluyor velî,
Kulu sevdi diye, Figani deli,
Affına mazhar mı’ bu kulun hali?
Aşkı da kulu da, yaratan sendin.

Kul Figani Erdem Gümüş
29.07.2026
Amasya