Varlık, kendi yokluğunu içinde taşıyan kırılgan bir parantezdir.
henüz atılmamış bir çığlığın kendi yankısında boğulma telaşıdır.

Çünkü yaşamak,
her sabah biraz daha eksilerek,
kendi ölümünü nakış nakış işleme ustalığıdır.


Mağrurdur insan.
Elinde tuttuğu kalemin kâğıda hükmettiğini sanır.
Oysa nev-i bahar dalında filizlenen o kalem,
kelimeleri seçtiğini zannederken,
kelimeler çoktan karanlığın kuytusunda onun kaderini çizmiş,
zifir bir tende ruhuyla meşk etmeye başlamıştır bile.


Sahip olduğumuz her tutkuda,
katlettiğimiz her içsel sevişmede,
ışığı boğmaya ant içmiş gölge avcılarıyız biz.
Üstelik kendi gölgemiz bile bizden kaçıp kaybolurken.

Oysa hakiki bir görüyle gözünü içeriye çeviren,
gölgenin de aslında ışığın en sadık, en beyaz tecellisi olduğunu anlar.

Bize gözümüzü kamaştıran sahte ışıklar,
cılız kandiller gerekmez.
Bize, o kandilin alevini besleyecek,
ona varlık alanı açacak devasa, soylu bir karanlık gerek.



Her doğuş,
içinde bir vedayı taşır.
Her büyüme, geride bırakılan bir benliğin mezar taşıdır.

Eyvallah sevgili dostum
selamlarımı yolladım
en güzeliyle.