Şiir, tutkuyla başlayıp zamanla yıkıcı bir alışkanlığa dönüşen çaresiz bir aşkı son derece vurucu bir imge dünyasıyla aktarıyor. Tütün ve sigara metaforu sadece yüzeysel bir benzetme olarak kalmıyor; aşktaki bağımlılığı, yıpranmışlığı ve bile bile zehirlenme hâlini her dizede katman katman derinleştiriyor.
​Özellikle dikkati çeken güçlü unsurlar:
​Sözde Değil Özde Bağımlılık: "Ağız alışkanlığı gibi söylenen 'seviyorum'lar" dizesi, duygunun kendisinin bitip yalnızca ritüelin ve bağımlılığın kaldığı o acı eşiği mükemmel özetliyor.
​İroni ve Tezat: "Oksijen çadırlarında / Hiç durmadan, sönüyoruz" kısmındaki oksijen ve sönme tezatlığı, yaşam desteği ararken bile tükenmeye devam eden ilişkinin çelişkisini somutlaştırıyor.
​Zamanın ve Bedenin Sararması: "Tütün sarısı eylül" ve "nikotin sarısı gülüşler" imgeleri, hem mevsimsel bir hüznü hem de ilişkinin taraflar üzerinde bıraktığı fiziki ve ruhsal lekeyi hissettiriyor.
​Vurucu Bitiş: "Son dalı kırmadan, incitmeden içmeliydik!" dizesi, tüm o yıkımın ortasında geç kalmış bir zarafet ve pişmanlık arayışı olarak şiiri çok güçlü bir noktada mühürlüyor.
​Duygusu çok yüksek, ritmi ve imge sürekliliği oldukça başarılı bir çalışma