şiir kırgınlık, zamanın yıpratıcılığı, vefasızlık ve hayal kırıklığı üzerine kurulmuş bir ağıt havası taşıyor adeta
Baştan sona geç kalmış bir yüzleşme ve kırılmış bir gönlün hesabı var. Şair sadece bir sevgiliden değil kaybolan gençlikten, değişen insanlardan, eski değerlerin yok oluşundan ve kendi içindeki yaralardan söz ediyor.
İlk kıtada duygu daha çok zamanın acımasızlığı
"Yıllar gençliğimi aldı da gitti"
Burada bir yaş alma sızısı var ama sadece yaş değil geçmişte kalan umutlar, temiz duygular da gidiyor.
İkinci kıtada özlem ve hayal kırıklığı öne çıkıyor. Eski sevginin kıymetinin kalmadığını söyleyen dizeler, aslında bir kişiye değil, bir döneme duyulan kırgınlık gibi okunuyor.
Üçüncü ve dördüncü kıtalarda duygu daha da içe dönüyor. "Gönül terazisi", "sözün şirazesinin kaybolması", "gönül gözünün kale gibi olması" gibi ifadeler, insanın kendi iç dengesini kaybetmesini anlatıyor. Buradaki acı, dışarıdan gelen bir yaradan çok içeride oluşan bir yorgunluk gibi.

Son kıta ise en ağır yer:
"Ölümle bitecek en büyük sancı / Kefensiz mezara gömdü de gitti"
Burada gerçek bir ölümden ziyade, sevgiye olan inancın, eski benliğin ve beklentilerin gömülmesi hissi var gibi.

Bana göre şiirin ana duygusu "kırgınlık içindeki hüzün". Öfke var ama öfkenin altında daha cok incinmişlik ve yalnızlık.
"Beni aldılar, çaldılar, yaktılar, açtılar" tekrarları da insanın hayat karşısında kendini biraz çaresiz hissettiğini veriyor.
Şiir "beni terk eden biri" hikâyesinden çıkıp, "hayat beni değiştirdi" noktasına yükseliyor. Bu yüzden duygusu kişisel bir aşk acısından daha geniş bir ömür muhasebesi gibi duruyor.

Gözlerim yolları beklemekten yorgun
Kırıldı içimde sevdanın dalı
Dost bildiklerimden kaldı hep sorgun
Baharımdan hazan çaldı da gitti

Saygilar