SABRET...

Bazı acılar insanı yıkmak için değil,
Daha güçlü olması,
Daha çok sabretmesi içindir.

Öyle bir zaman gelir ki,
Göğsünün ortasına dağlar kadar ağır bir yük çöker.
Nefes almak bile zorlaşır,
İnsan konuşmak değil,
Sessiz kalmak ister.

Hele geceler...
Öyle uzun gelir ki,
Sanki sabah hiç olmayacak sanırsın.

Oysa Rabbim,
En karanlık gecenin koynuna bile
Yıldızları ve ayı koymuştur.
"Işık olsun,
Umudunu kaybetme,
Yolunu bul." diye...

Bana sorarsan acı nedir diye...

Acı sabırdır.
Acı imtihandır.
Acı ızdıraptır.
Acı gurbettir.
Acı kaderdir.

Acı çekerken çoğu zaman kimse olmaz yanında.
Mücadeleni tek başına verirsin.
Ama unutma...

Kuruyan dallar,
Mevsimi gelince yeniden filiz verir.
Çatlayan toprak,
İlk yağmurla rahmete kavuşur.
En çok ağlayan gözler ise,
Bir gün en içten tebessümü taşır.

Sabret...

Bugün yüreğin susabilir.
Duaların yarım kalabilir.
Ellerin yorgun düşebilir.

Ama umut,
Kalpten çıkmadığı sürece
Hiçbir yol gerçekten bitmez.

Unutma...

Hayat bazen insanı,
Kaybettiğini sandığı yerde
Asıl kendisine kavuşturur.

Belki bugün gözyaşların yastığına emanet.
Belki gecen uzun.
Belki yükün ağır.

Ama hiçbir yağmur,
Güneşin doğmasına engel olamamıştır.

Öyleyse başını eğme.

Çünkü sen,
Fırtınalara rağmen ayakta duran bir çınarsın.
Köklerin sabırdadır.
Dalların duadadır.
Ve yaprakların,
Bir gün mutlaka huzurla yeşerecektir.

Her yara bir iz bırakır.
Bazı izler zamanla kabuk bağlar,
Bazıları ise hiç geçmez.
Ama onların orada olduğunu
Yalnızca sen bilirsin.

Belki bugün değil...
Belki yarın da değil...

Ama vakti geldiğinde,
Kalbin yeniden gülecek.
Yüzün yeniden aydınlanacak.

Çünkü Allah,
Sabreden kullarını asla yalnız bırakmaz.

Her gecenin bir sabahı,
Her kışın bir baharı,
Her gözyaşının ardında bir hikmeti vardır.

Yeter ki O’na güvenmeyi bırakma.

Çünkü umut,
Allah’a tevekkül eden bir yüreği
Asla terk etmez.